Twee werelden in twee uur

Woensdagochtend, tussen zes en acht, slechts een overbrugging van twee uur, maar het verschil in sociale werelden ligt mijlenver uit elkaar. 

Wanneer ik de tram opstap, kruis ik de meer sociale wijken van Gent. Het taalgebruik, volume en vooral de verhalen zijn van een heel ander kaliber dan wat ik dagelijks te horen krijg. Strenge prikregels, werken in schiften met fluovestjes, moeilijk te betalen onderhoud aan de wagen, maar vooral veel geijkte uitdrukkingen die bij mij enkel in de middelbare school thuishoren. 

Toegekomen aan het station liggen er buiten om de hoek twee lichamen van kop tot teen in slaapzakken gewikkeld. Ze zijn te klein en te frêle om tot het beeld van de robuuste, maar schurftige straatloper toe te horen. Ik denk aan vluchtelingen, zie in mijn geestesbeeld de rijen aan vrouwen en kinderen die Libië verlaten. Maar ik weet dat het evengoed oer-Vlaamse jongeren, vrouwen of frêlere mannen kunnen zijn die in onze maatschappij niet konden meedraaien.

Want de lat van die maatschappij van ons ligt hoog. Maar dat is niet per se waar ik het over wilde hebben. Wel over het feit dat we zo afgeschermd leven in ons kleine stukje maatschappij. Klein? Ja, blijkbaar toch wel. Op de trein las ik in de Metro dat 45% van de Vlamingen een diploma hoger onderwijs haalt. Dat was een stijging van 9% in vergelijking met 2000. 45%! Wie zijn dan die andere 55%? Ik dacht onmiddellijk aan het werk en mijn vriendenkring en hoe we ons onderling aan elkaar meten. Niet dat er een uitgesproken competitiedrang heerst, maar er wordt wel geloerd en vergeleken, op zoveel verschillende vlakken. Reizen, huizen, kleren, etentjes, wagen, enz. Maar hemel, wat een navelstaarderij als je dat naast die andere 55% plaatst. 

In Brussel-Zuid stap ik af en wandel richting spoor 1 en 2, de sporen van de Eurostar. In de rijen van check-in, douane en paspoortcontrole kijk ik om me heen. Iedereen kon daar gekleed zijn alsof ze voor zaken tussen België en het Verenigd Koninkrijk reizen. Al waren er vast ook die familie of vrienden gingen bezoeken, of er gewoon even tussenuit gingen. Het contrast met die ochtend, amper twee uur geleden kon niet groter zijn. Ik ben geen analyticus, maar de top 10% van die 45% bevond zich vast ook in die rij. Wanneer ik naar mijn loon of andere eigendommen kijk, voel ik me soms tot die laagste 10% van de 45% horen. Maar hemeltje, I’ll take it en dat ik er verdomd dankbaar om mag zijn en dat wat vaker mag beseffen.

Advertenties
Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

5 dingen die niemand je vertelt over verhuizen

img_5687

 

1.Ondanks dat het zo’n grote stap vooruit is, staat je hele leven even stil. Nu we een maand verhuisd zijn begin ik stilaan terug af te spreken met familie en vrienden, terug te lezen, piano te spelen, te lopen, enz. En begin ik dus ook heel hard te beseffen hoe lang dat allemaal geleden is: van voor we onze sleutel kregen dus.

 

2. Hoe ongelofelijk vermoeiend het is op zoveel verschillende manieren. Je ontdekt spieren die je niet had en je valt als een blok in slaap. Maar tegelijk doe je langer door en kan je lichaam meer dan je wist. En dan opeens als alle adrenaline wegvalt, zit je keihard te janken om een vreemde film, begrijp je het eigenlijk zelf niet zo goed en kruip je dan maar in bed met een slaappilletje.

 

3. Je leeft zo hard naar die ene datum toe en wanneer je verhuisd bent, sta je daar dan ineens, in een nieuw huis dat nog niet als je thuis voelt. Vreemde geluiden, vreemde geuren, andere buurt, hoe mooi je die ook vindt. Oh en andere machines… Een pizza een kwartier in de oven er weer koud uithalen. We begrijpen niets van de knopjes van die boiler, verwarmingsketel en warmtepomp. Wat is nu van wat en hoe zet ik in godsnaam het warme water aan zonder de verwarming te laten aanslaan? Kortom, je moet jezelf andere routines eigenmaken en dat ‘haaaa, eindelijk thuis’ moet nog eventjes groeien. Op hotel in je huis dat nu eigenlijk écht van jou is.

 

4. Je hebt wel een idee van wat nog moet gebeuren en wat je bewust op de lange baan schuift, maar dat je prioriteiten beginnen te verschuiven en er ook wel onvoorziene taken aan je to-do-lijst toegevoegd worden eens je er effectief woont, beginnen we nu ook te beseffen. De bureau hoefde heus niet klaar te zijn voor we er in trokken, tot bleek dat 40% van de onuitgepakte dozen daar thuishoren. (De andere 40% zijn boeken, bij gebrek aan een boekenkast.) We dachten het wel met die keuken tot ‘de grote verbouwingen deel 2’ te kunnen doen, maar intussen zijn we nu toch al aan het berekenen hoeveel een tijdelijke Ikea oplossing ons zou kosten en tegen wanneer we dat klaargespeeld kunnen krijgen. Theorie is soms echt wel mooier dan de praktijk.

 

5. Dat de werken heus niet gedaan zijn na je verhuis, dat hoor je vaak. Dat het ineens zoveel lastiger is om het in je tijdsschema en je energieniveau te passen eens je verhuisd bent, kan je dus wel vermoeden. Maar dat het ook gewoon zo ontzettend leuk is om een eigen project om handen te blijven hebben, waar je over kan blijven researchen en aan inrichten en verfraaien, en dat niet alleen op veel meer oppervlakte, maar nu ook buiten (hallo, tuin!) en dat dat allemaal helemaal voor jezelf is… Wauw!

Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , | 1 reactie

Wij kochten een huis: een maand later

Of waarom het hier de laatste tijd wat stil is.

img_5836

 

We waren al maanden op en af naar een huis aan het zoeken, eentje om te kopen, maar ze waren te duur, te klein, te lelijk, te afgelegen, te nieuw of te bouwvallig.

Tot op een zondagmiddag mijn oog op een parel viel hier net in de buurt: het huis van de schoenmaker. Dat ‘het huis van de schoenmaker’ kopen meer is dan jezelf een woonst toe-eigenen, maar eerder het verwerven van een instituut en een hele dorpse gemeenschap, is een ander verhaal.

We waren bij die zondag toen ik ineens dat ‘te koop’ bord zag hangen en thuis onmiddellijk de prijs opzocht, we maandagochtend de immoman telefonisch stalkten, we dinsdag gingen kijken, donderdag nog eens mét architect en we een bod op tafel legden… als een van drie koppels.

Gelukkig stopt mijn kalenderopsomming niet daar en kan ik je ook vertellen dat wij op 1 februari het compromis tekenden. Vier maand later, op 2 juni, werden wij de officiële eigenaars en kregen we de sleutels in handen.

Vandaag, één maand later, zijn we halverwege de twee maanden renoveren voor we verhuizen. Of er al wat veranderd is? Oordeel zelf maar.

Het was, zeg maar, nogal ‘roze’. En groen. Wat er met al dat behang en tapijt gebeurde? Dit. Met veel zweet, weinig gewonden, en vooral veel deugd toen het de container in ging.

Wordt vervolgd…

Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , , , , , , | 4 reacties

3 last minute moederdag tips

Op de valreep nog een moederdagcadeau nodig? Geen nood, tussen de boeken van Brigitte Balfoort vind je voor elk wat wils.

Balfoort, Brigitte - etiquette collectie - P1070750

Brigitte Balfoort heeft een aardig palmares als royalty-specialiste. Is je moeder wild van het koningshuis, kan je haar vanzelfsprekend plezieren met boeken als Koningin Fabiola, een meisje van 80, Koning AlbertPrinses Mathilde, de eerste veertig jaren en Koning Filip.

Ik ga er echter van uit dat je moeder liever zelf het kroontje draagt op moederdag en dat haar interesseveld zich elders bevindt. Daarvoor deze tips van Balfoorts hand na haar omscholing tot etiquettekenner. Laat je vooral niet misleiden door dat bestofte woord ‘etiquette’, want met alles wat ze schrijft, bewijst ze het tegendeel. De foto op haar site en visitekaartjes spreekt al boekdelen.

Balfoort, Brigitte - Klassedames - P1070761

Zij heeft stijl. Een klassedame wordt alleen maar beter met de leeftijd

Of in het kort gewoon Klassedames want het boek zou ik evengoed in de handen durven duwen van mijn doorwinterde grootmoeder als van mijn twintiger vriendinnen. Ik had de eer en het genoegen het manuscript te mogen lezen en er wat eindredactie op te doen, en was meteen verkocht. Dit gaat niet enkel over de dames op hakken en in mantelpakjes uit The Devil Wears Prada of fashion-goeroes zoals ons aller Carrie uit Sex and the City. Dit gaat over elke vrijgevochten vrouw van de 21ste eeuw die haar ‘vrouwtje’ staat, of ze haar vrouwelijkheid nu wil uitspelen of niet. Er worden enkele interessante rolmodellen besproken, een snuifje historiek die tot de hedendaagse vrouw leidt, en hoe die in het dagelijkse leven staat: in het (eventuele) gezin, op het werk, in haar vrije tijd, in relaties, maar ja, ook in haar kleerkast. 

Balfoort, Brigitte - De etiquette bijbel - P1070771

De etiquettebijbel

De ‘sociale omgang in het moderne dagelijkse leven’-bijbel was misschien een betere titel geweest. Maar zeg nu zelf, zo goed bekt dat niet. Het gaat immers heus niet alleen over hoe je je aan tafel gedraagt en welk bestek je nu waarvoor gebruikt. Onze sociale maatschappij is heel erg veranderd, niet in het minst met de opkomst van veel meer digitale snufjes en communicatie. Hoe gaan we in deze nieuwe, meer gejaagde wereld nog op een respectvolle en correcte manier met elkaar om zonder in platitudes te vervallen? Je leest het hier. Amen.

Balfoort, Brigitte - De etiquette bijbel op de werkvloer - P1070747

De etiquettebijbel op de werkvloer

Is je moeder naast een ongelofelijke people manager, project manager en crisis manager in het huishouden ook nog een heldin op de werkvloer, doe je haar vast met deze ‘werkbijbel’ een plezier. De vergelijking met een bijbel is echter ver te zoeken, want het boek staat vol kleurige quotes, foto’s en toffe lijstjes. Een perfect en stijlvol werkinstrument dus. Misschien kan het ook helpen om het subtiel op de bureau van die ene collega – je weet wel wie – te laten rondslingeren…

Geïnspireerd? Wat geven jullie je moeder dit jaar cadeau?

 

 

 

Geplaatst in Gelezen en geleefd, Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

The Circle : de film beter dan het boek?

Gisteren kreeg ik de kans om The Circle in avant-première te zien. Ik was best benieuwd naar de verfilming van Dave Eggers zijn boek aangezien ik het onder de floppers van 2016 gecatalogiseerd had: al na enkele pagina’s vond ik dat de kritiek op social media er te dik op lag en er waren enkele verhaalelementen die me het boek deden wegleggen in plaats van me op het puntje van mijn stoel te houden. Ik heb het dan ook niet uitgelezen.


Misschien zou de film me dan wel kunnen overtuigen en het tweede ongelezen deel van het verhaal bijbrengen? De cast is om te beginnen al niet min: Tom Hanks zet zijn personage neer zoals we hem kennen, Emma Watson toonde eens iets anders dan haar betweterige Hermione/Belle interpretatie, John Boyega houdt ook zonder Jedi stand en Ellar Coltrane bewijst ook na Boyhood een plek te kunnen veroveren in Hollywood. Maar was het met deze knappe cast dan ook een goede film? Uit het deel dat ik las, werd in de film wijselijk alles wat ik vervelend vond weggelaten. Extra punten voor de film dus. Het einde – mij nog onbekend – was echter heel verwarrend. Welke boodschap willen ze hier nu mee brengen? Spreekt het zijn eigen kritiek niet juist tegen? Of wil het – ook al lijkt het hele verhaal daar heen te gaan – geen harde kritiek uiten, maar er enkel een kanttekening bij plaatsen? Ik was verward. 

Vanzelfsprekend rees toen ook de vraag of het einde in het boek net zo verwarrend is. Dus bladerde ik door naar het einde, las de laatste pagina’s van het voorlaatste hoofdstuk en het afsluitende hoofdstukje. Ook in het boek wordt het einde er snel bijgegooid en is het inhoudelijk niet wat je verwacht. Enkele details zijn anders, maar die veranderen de boodschap niet. Waardoor ik me ga afvragen of het einde niet eerder als psychologische thriller bedoeld is met een waarschuwend vingertje naar de toekomst, ook al lijkt het hele boek (of toch de helft die ik er van las) vooral een hele grote wijzende vinger en valt daar net een groot gebrek aan spanning bij te bespeuren.

Pleit de film met andere woorden voor het boek? Neen. Ik zou in dit geval nog eerder de film aanraden dan het boek, maar dan eerder omwille van de cast dan de plot. Sorry, Dave.

Geplaatst in Bekeken en beleefd, Gelezen en geleefd | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Dagen Zonder Vlees 2017 – meer plantaardig: 3 eindbedenkingen

 

Ik heb aan het begin van dit experiment altijd gezegd dat het om ‘zoveel mogelijk’ ging in plaats van de hele periode lang, en dat het niet echt mijn bedoeling was om veganistisch te worden. Met ongeveer 5 dagen op 7 plantaardig eten kan ik zeggen dat het tegelijk makkelijker en moeilijker was dan gedacht. Bovendien zijn een paar dingen zijn toch wel blijven hangen, ook enkele weken later.

img_2909

1) vegetarisch versus veganistisch

Wat onze warme maaltijden betreft, merkten we al vlug dat we veel vaker veganistisch eten dan we dachten. We koken zelden met boter en kiezen vaak voor volkoren pasta waar ook geen ei in zit. Eens je er wat bewuster mee omgaat is het voor deze maaltijden heel gemakkelijk om van vegetarisch naar veganistisch te gaan. Idem voor je lichte lunch met brood, soep, salades en beleg. Ik dacht dat ik kaas heel hard ging missen, maar dat valt eigenlijk heel goed mee.

img_2990

2) melkproducten versus lactosevrije producten

Ik was niet iemand die met plezier een glas melk dronk, maar ik deed wel melk bij de muesli, in de havermout en ik at bijna dagelijks (Griekse) yoghurt. Het kan ook puur toeval geweest zijn, maar de eerste dagen dat ik deze achterwege liet, had ik enorm veel last van mijn darmen. Ontwenningsverschijnselen? En of ze nu gerelateerd zijn of niet, enkele weken later merkte ik op dat ik nog zelden een opgeblazen gevoel heb, terwijl dat vroeger bijna dagelijkse kost was. Een collega vertelde me dat ze dit vaak aan melkproducten wijten. Ik ging wat op internet lezen en de meningen zijn verdeeld, zoals over alles wat met eten te maken heeft. Al las ik ook tussen de lijnen dat het vaak een kwestie is van individuele sturing. Ik denk dat ik het dus toch maar bij amandelmelk, rijstmelk en sojaproducten ga houden, ondanks de kritische noot die ook daarover kan klinken.

img_2720

3) thuis versus elders

Op doodgewone week- of weekenddagen lukte het ons aardig om enkel plantaardig te eten. De échte uitdaging zit er in wanneer je uit eten gaat, bij mensen thuis eet, of er op het werk met het een of het ander getrakteerd wordt. Zo goed als alle niet-plantaardige dagen in onze kalender zijn aan zo’n gevallen toe te kennen. Heel erg veel respect wie er voor kiest wél overtuigd en altijd plantaardig te eten, en dus ook op feestjes, persoonlijke uitnodigingen, werklunches, enz. vaak ‘nee, dank je’ zal moeten zeggen, een alternatief voorzien of honger lijden (nee serieus, hoe doen jullie dat?).

Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dagen Zonder Vlees 2017 – meer plantaardig: 5 blogs, 5 recepten

Toen we aan de challenge begonnen om veertig dagen lang zo veel mogelijk plantaardig te eten, kocht ik in Boekenvoordeel het boekje ‘Veganistisch koken, 100 recepten’. Hier hebben we inderdaad enkele geslaagde maaltijden uit gehaald en verder gingen we vooral aan de slag met wat er online te vinden is. De 5 leukste sites en blogs hier op een rijtje met van elk een uitgeprobeerd en goedgekeurd recept.

veganblog1

1. Ik ben Iris niet

Heel originele en toffe gerechten, duidelijk uitgelegd en alles is er heel Nederlands ‘gezellig’. Een jonge dame die meer dan een shout out verdient. Naast recepten vind je er ook meer persoonlijke blogposts, inspiratie voor je groene vingers, film- en serietips, tweedehands vondsten, enz. Voor elk wat wils, met een bewuste inslag en zonder dat het geitenwollensokken wordt.

Onze favoriet: Shephard’s pie, een gerecht dat je nooit met vegetarisch zou associëren, laat staan veganistisch, maar het eindresultaat was geweldig.

veganblog2

2. Vegan challenge

Hier vind je een veelvoud aan recepten, maar laat je hier vooral niet door afschrikken, want de gerechten zijn op zich best wel gemakkelijk klaar te maken. Daarnaast zijn ook de recepten zelf van heel veel bijkomende informatie voorzien. Handig is dat je deze informatie ook als zoekcriterium kan gebruiken: wat is de gelegenheid, voor hoeveel personen, van welke smaak houd je, voor welk seizoen is het geschikt, hoelang wil je in de keuken staan, enz.

Onze favoriet: No Fish Sushi, want ❤ sushi.

veganblog3

3. Julienne

Perfect voor als het allemaal wat sneller, eenvoudiger, maar daarom niet minder lekker, mag zijn. Om makkelijker te kunnen zoeken zijn haar recepten in een aantal categorieën en subcategorieën verdeeld.

Onze favoriet: Gepofte zoete aardappel, heel eenvoudig en snel klaar, maar oh zo lekker en vullend. ‘Comfort food’ op zijn gezondst.

veganblog4

4. Oh she glows

Angela is zonder twijfel een van de dames die vegan mee op de kaart heeft gezet. Ze begon jaren geleden aan haar blog en kan inmiddels ook al een aantal kookboeken en een app op haar palmares schrijven. Ook op de blog vind je veel leuke recepten om mee aan de slag te gaan. Best wel even een tabelletje googelen om de Engelse maten in centiliters en gram om te kunnen zetten, maar heus geen onoverkomelijke drempel. Van ontbijt tot aperitiefhapjes, desserts tot feestgerechten en alledaagse lekkernijen, je vindt het hier allemaal. Get glowing!

Onze favoriet: Rode linzen dal met cilantro-basmati rijst; exotisch, smaakvol en comforting.

veganblog5

5. Julie’s Lifestyle

In het Nederlandstalige gebied kan je dan weer Julie als bekende ambassadrice noemen, met een blog, kookboeken, en geweldige Instagram stories met gerechten én een puppy. Toen Josje Huisman – die van K3, ja – enkele maanden geleden besloot plantaardig te gaan eten, was het ook bij Julie dat ze aanklopte voor een workshop. Julie weet waar ze mee bezig is en brengt dat op een hippe manier. Ze maakt me bovendien ook steeds nieuwsgieriger naar het integreren van zelfgemaakte smoothies in mijn levensstijl.

Onze favoriet: Pasta met geroosterde butternut pompoen en boerenkool. Pasta, zeg je? Ja, maar dan helemaal anders!

 

Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie