Door de ogen van een kind

Wanneer mijn neefje van bijna twee met me speelt…

…kijkt hij me soms vragend aan

…geeft hij soms vastbesloten aan wat hij wil

…kan hij soms minutenlang stil verder spelen, maar ik kan er op vertrouwen dat hij zelf wel zal aangeven als het niet leuk meer is

…kan hij soms luid schateren bij de kleinste onverwachte wending

 

Wanneer mijn neefje van bijna twee met me speelt…

…gooit hij zich soms in blind vertrouwen in mijn armen, geen haar op zijn hoofd dat er aan denkt dat je hem niet zou vangen

…laat zijn durf hem soms toch even in de steek en komt hij je hand vragen, samen gaat het beter

…en zijn Duplo giraf soms van de auto valt, houdt hij hem zorgzaam vast, zijn armen bieden troost

…en zijn babybroertje huilt, stopt hij snel even zijn tuutje in zijn mond alvorens hij weer verder speelt

 

Dan vraag ik me af…

Waar verliezen we dat blind vertrouwen in elkaar?

Daar waar we de zorg voor elkaar verliezen?

Eerlijk en lief zijn voor elkaar lijkt soms zo moeilijk als volwassene.

Keken we allemaal maar wat vaker door de ogen van een kind.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in mama & andere familiale warmte, Tussen alle lachjes en gedagjes en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s