Liefste metekind – 22 november 2017

Liefste metekind,

Bijna dertig jaar geleden kreeg je papa er een nichtje bij, mij. Hij was het eerste kleinkind in de familie, later de oudste broer, de oudste neef. Dat merk je, toch? Zelf was ik het eerste meisje, later de oudste zus, de oudste nicht. Dat merk ik aan mezelf, soms.

Bijna achtentwintig jaar geleden werd je peter geboren. Mama, de zus van Mutti werd zijn meter en dat deed ze zo ontzettend graag. Je peter droeg altijd een speciaal plekje in haar hart. Ze kende hem ook door en door, meer dan hij waarschijnlijk zelf besefte.

Bijna vijf jaar geleden schreef ik een brief naar je peter. Over hoe hij zijn meter verloor toen mijn mama er niet meer was. En hoe haar afwezigheid altijd ergens tussen ons in zweeft op nieuwjaarsdag.

Bijna twee jaar geleden werd je grote broer geboren. Dat deed me meer dan ik ooit had gedacht. Veel meer dan eender welk ander kindje van familie of vrienden. Toen ik dat aan je Mutti vertelde, zei ze dat haar dat niet verbaasde. Dat de laatste jaren ons dichter bij elkaar hebben gebracht, maar dat het er ook altijd geweest was: dat als we met ons vijven speelden, haar jongens zich meer inhielden, en zus en ik ons juist meer uitleefden, en dat we toch gewoon allemaal zo onbezonnen onszelf waren samen. Dat had mama ons veel vroeger los moeten laten, ze ons perfect als broers en zussen op zou kunnen voeden hebben.

Bijna twee maand geleden kreeg ik een Ikea meter in mijn handen gestopt bij je thuis. Of ik misschien jouw meter wilde worden? Natuurlijk! Daar moest ik niet over nadenken. Maar het was pas toen ik er over begon na te denken dat de werkelijkheid ervan tot me begon door te dringen. Dat ik het tegelijk niet verwacht had en het zo ontzettend veel voor me betekent. Om alles wat hierboven staat, maar ook gewoon om je broer en je mama en je papa. Om jou.

“De cirkel is rond,” zei je Mutti, “je mama’s metekind en jij nu samen meter en peter.” Ook al was het waarschijnlijk niet zo bedoeld, maar is het wel zo uitgedraaid.

Ik hoef je dit allemaal niet te vertellen. Ooit, ooit binnen dertig jaar of zo, als het laatste puzzelstukje valt, tussen de regels in, zal je misschien dezelfde cirkel trekken als je Mutti.

Het enige dat ik je hoef te vertellen is dat zelfs nu ik je nog niet ken, mijn hart al vol van liefde is voor jou. Om alles wat hierboven staat, om jou, om je mama en papa, omdat ik je meter mocht zijn.

Welkom in onze familie.

Zo ontzettend veel liefs,

je meter

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Liefste metekind – 22 november 2017

  1. Pingback: 2017 in 12 beelden | rinivyncke

  2. Pingback: Brief aan de lente | rinivyncke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s