Twee werelden in twee uur

Woensdagochtend, tussen zes en acht, slechts een overbrugging van twee uur, maar het verschil in sociale werelden ligt mijlenver uit elkaar. 

Wanneer ik de tram opstap, kruis ik de meer sociale wijken van Gent. Het taalgebruik, volume en vooral de verhalen zijn van een heel ander kaliber dan wat ik dagelijks te horen krijg. Strenge prikregels, werken in schiften met fluovestjes, moeilijk te betalen onderhoud aan de wagen, maar vooral veel geijkte uitdrukkingen die bij mij enkel in de middelbare school thuishoren. 

Toegekomen aan het station liggen er buiten om de hoek twee lichamen van kop tot teen in slaapzakken gewikkeld. Ze zijn te klein en te frêle om tot het beeld van de robuuste, maar schurftige straatloper toe te horen. Ik denk aan vluchtelingen, zie in mijn geestesbeeld de rijen aan vrouwen en kinderen die Libië verlaten. Maar ik weet dat het evengoed oer-Vlaamse jongeren, vrouwen of frêlere mannen kunnen zijn die in onze maatschappij niet konden meedraaien.

Want de lat van die maatschappij van ons ligt hoog. Maar dat is niet per se waar ik het over wilde hebben. Wel over het feit dat we zo afgeschermd leven in ons kleine stukje maatschappij. Klein? Ja, blijkbaar toch wel. Op de trein las ik in de Metro dat 45% van de Vlamingen een diploma hoger onderwijs haalt. Dat was een stijging van 9% in vergelijking met 2000. 45%! Wie zijn dan die andere 55%? Ik dacht onmiddellijk aan het werk en mijn vriendenkring en hoe we ons onderling aan elkaar meten. Niet dat er een uitgesproken competitiedrang heerst, maar er wordt wel geloerd en vergeleken, op zoveel verschillende vlakken. Reizen, huizen, kleren, etentjes, wagen, enz. Maar hemel, wat een navelstaarderij als je dat naast die andere 55% plaatst. 

In Brussel-Zuid stap ik af en wandel richting spoor 1 en 2, de sporen van de Eurostar. In de rijen van check-in, douane en paspoortcontrole kijk ik om me heen. Iedereen kon daar gekleed zijn alsof ze voor zaken tussen België en het Verenigd Koninkrijk reizen. Al waren er vast ook die familie of vrienden gingen bezoeken, of er gewoon even tussenuit gingen. Het contrast met die ochtend, amper twee uur geleden kon niet groter zijn. Ik ben geen analyticus, maar de top 10% van die 45% bevond zich vast ook in die rij. Wanneer ik naar mijn loon of andere eigendommen kijk, voel ik me soms tot die laagste 10% van de 45% horen. Maar hemeltje, I’ll take it en dat ik er verdomd dankbaar om mag zijn en dat wat vaker mag beseffen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s