Op de boekenplank in maart 2017

De prinsen Aquasie Boachi en Quamin Poko door J.L. Cornet (publiek domein)

“Kleur heb je nooit zelf, kleur krijg je door anderen.”

Begin dit jaar nam ik me voor om zeker twee Nederlandstalige boeken te lezen. Aangezien Een schitterend gebrek van Arthur Japin me altijd is bijgebleven, nam ik eindelijk een ander werk van Japin dat al even op mijn ‘te lezen’ lijstje stond ter handen: De zwarte met het witte hart. Gezien mijn academische geschiedenis met Engelstalige post-kolonialistische literatuur, iets dat ik al te lang ongelezen had gelaten.

De zwarte met het witte hart vertelt het – met aan de basis waargebeurde feiten – verhaal van twee Ashantijnse prinsen die als onderhandelingsgeschenk cadeau werden gedaan aan de Nederlandse koning in 1837. Hoewel ze in Ashanti, toen een soevereine staat, nu een regio van Ghana, prinsen waren, worden de neefjes in Nederland met een heel dubbele status benaderd. Enerzijds bewegen ze zich tussen de koninklijke kringen als vanzelfsprekendheid, anderzijds worden ze vooral als curiositeit ‘verzameld’ en ‘tentoon gesteld’. (Gelukkig iets minder letterlijk dan het andere figuren in de koloniale geschiedenis is vergaan.) Bovenal zijn het twee ontheemde jonge kerels die ver weg van huis en alles wat hen dierbaar is, verwacht worden zich in spoedtempo een totaal andere cultuur (taal, gebruiken, religie, kennis, enz.) eigen te maken. Maar hoe verzoen je dit met je eigen identiteit? Laat je je meeslepen in de enthousiaste maar diversifiërende ontvangst van de Nederlandse adel? Of houd je koppig vast aan je eigenheid en evenwaardigheid, waardoor je tegen heel wat onwetende schenen gaat schoppen?

Het eerste deel van het boek, waarin nog weinig van het hoofdpersonage in de kadervertelling wordt weergegeven en waarin er een aantal drogere verslagen de tocht naar en van Ashanti weergeven, vragen wat inspanning en volharding. Eens je – net als Nederland – de Ashantijnse Kwasi en Kwame leert kennen, gaat het lezen vanzelf en maak je je alle spanningen en nuances eigen. Een boek dat me na aan het hart is gaan liggen omwille van mijn affiniteit met post-koloniale werken die zo onrechtstreeks de hedendaagse multiculturele vraagstukken aankaarten: dit werk blijft actueel, ook bijna twee eeuwen na deze ongewone ‘gift’ aan de Nederlandse vorst. Ik had geen idee van de internationale faam en theatrale bewerkingen die het boek heeft gekend, maar gezien zijn onderwerp kan ik dat alleen maar toejuichen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Gelezen en geleefd en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Op de boekenplank in maart 2017

  1. Lise zegt:

    Ik heb het ook pas onlangs gelezen, maar echt een boek dat onder mijn huid kroop! Sindsdien staat Arthur Japin in mijn lijstje van favoriete schrijvers.

  2. Pingback: Op de boekenplank in april 2017 | rinivyncke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s