Heel hard leven

Lieve mama,

Ik las gisteren dit bericht op vertellementen. Zo herkenbaar.

Ik herinner me die keer in de K12 cafetaria van het UZ toen ik je vorige kamergenote tegenkwam. Zij was duidelijk aan de betere hand, en ik was blij ze daar met haar dochter in de cafetaria een koffie te zien drinken, zonder infuus. Ze sprak me enthousiast aan, hoe het nu met je ging. Ik vertelde dat elke dag meer een cadeau voor ons was. Dat de dienstverlening op palliatieve echt geweldig was. En ik zag die blik in haar ogen, minstens een halve eeuw ouder, voor mij, die jonge twintiger en haar mama die nooit vijftig zou mogen worden.

Ik herinner me hoe het papa, zus en mij dichter bij elkaar bracht. Hoe het ook jouw zus en haar zonen dichter bij ons bracht. Nog steeds heb ik het moeilijk ze gewoon mijn ‘neven’ te noemen. Ze zijn zoveel meer dan die twintigtal andere neven en nichten. Intussen is je zus oma en ik ben zo blij dat ze haar Mutti noemen omdat dat een term is die ook mijn kinderen kunnen gebruiken en jij gewoon oma kan blijven. Ik herinner me helaas ook hoe het heel wat mensen verder van ons bracht, omdat ze het lieten afweten, het moeilijker in plaats van makkelijker maakten en ik met alle begrip in de wereld wil toegeven dat zo’n situaties vast afschrikken, maar wij hadden geen keuze en wij waren nog altijd man en dochter. En er waren zoveel anderen die gewoon op hun manier wel een hand reikten, met eten, een open deur, gewoon eens vragen hoe het gaat zonder dat er grote woorden nodig zijn.

Ik herinner me hoe hard ik leefde. Toen en de weken er na. Ik liep die maanden vaak met een zonnebril rond, kon het leven maar moeilijk in de ogen kijken. Maar ook het leven had een soort transparant en breekbaar vlies rond zichzelf gehuld. En net die afstand deed mij alles zo veel meer beseffen: een zonnestraal, de bries terwijl ik fietste, iemand die lachte, een veulen dat zich liet strelen, mijn thesis die ik in de vroege uurtjes afrondde, autoritjes met papa en zus… en dan die ene avond dat we wisten dat het de laatste kon zijn en luidkeels I Gotta Feeling meezongen in de auto, want wij leefden zo hard.

Mama, voor je verjaardag ga ik vooral heel veel verjaardagen aan andere mensen wensen. En heel veel leven en moed voor Marie en haar lief en hun kinderen. Dat zou je zelf vast ook doen.

Ik mis je. Ik hou van je. Ik leef.

Voor altijd je dochter,

Rini

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in mama & andere familiale warmte, Tussen alle lachjes en gedagjes en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Heel hard leven

  1. damngoodsoffie zegt:

    Zo herkenbaar. Zo mooi. ❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s