j’aime, j’aime la vie – het komt wel goed

(Over j’aime, j’aime la vie.)

Zus was steeds de jongste telg in de familie, tot ze veertien was en we er plots een klein nichtje bijkregen. Inmiddels is het een pienter meisje van zeven dat graag haar grote nichten wat vaker zou zien.

Photo1225

Onlangs nodigden zus en ik onze beide tantes uit om nog wat moederlijke vragen bij een wafel over ons heen te kunnen krijgen en ook het kleinste vrouwtje van onze bende werd meegevraagd. Groot was het dilemma toen bleek dat ze die dag ook al een verjaardagsfeestje had. We maakten een belofte, dat we gauw bij haar thuis eens croques monsieurs zouden komen eten.

Voor we het wisten waren er ook broers en neven en nonkels en van ons vrouwenclubje was nog weinig te bespeuren. We hadden het fijn, aten en praatten samen aan onze grotemensentafel. Hoewel ze aanvankelijk wel bij ons had zitten spelen en eten, was haar tuin te groot en te zonnig om hem links te laten liggen. Ze zat al een hele poos in de tuinstoel wat tegen een pop te praten en plots bedacht ik me dat ze best een spelkameraadje kon gebruiken. Dat ik al zo vaak met al die grote mensen had zitten kletsen.

P1020028

Ik vroeg haar om een spelletje te spelen en enthousiast gingen we er in de kast een zoeken. Toen stelde ze zelf voor om naar een film te kijken. Ik koos Up, omdat ik die zelf nog niet gezien had en nog steeds op mijn lijstje stond. Zelf had ze hem ook nog maar één keer gezien en stemde in. Ze sprong op mijn rug, we liepen naar buiten en gingen zus halen: “Wij houden een girls’ night en die gaat nu beginnen en we gaan naar Up kijken! Eerst drankjes nemen en naar toilet, want daarna begint de film.” Zeven jaar.

Pixar___Up___Wallpaper_3_by_pwn247

Dat ook een van onze neven kwam meekijken zagen we door de vingers. Mijn nichtje kwam tegen me aan liggen. “Voor de enge stukken,” kondigde ze zelf al aan. Ik glimlachte om de intro, herkende er stiekem M. en mezelf wat in, bereidde me al voor op het moment waarop mijn hart een beetje zou breken en toen zei mijn nichtje: “Ze is dood, he. Waarom eigenlijk?” Ik wilde zeggen: “Ze was al oud, he. Oude mensen sterven uiteindelijk.”

2010. Vier jaar. Ze kwam afscheid nemen van haar tante Leentje. Vroeg als enige nadien of ze nog een keertje mocht binnen gaan. “Ik wil tante Leentje nog eens zien.”

2011. Vijf jaar. Schrijven kon ze nog niet, maar ze kriebelde wat in een schrift. “Ik schrijf een brief,” zei ze, “naar mijn opa en naar tante Leentje, omdat ik ze niet zou vergeten.”

Ik wreef over haar hoofd, haar haren uit haar ogen en bedacht dat ze maar al te goed weet dat niet enkel oude mensen sterven. “Soms gebeurt dat met mensen.” Even later, tijdens het spannende deel, zei ik haar: “Het komt wel goed.” En ze vroeg me: “Ken jij een film die niet goed afloopt?” Het antwoord was ja en dat zei ik haar ook. “Ik niet. Ik ken alleen films die goed aflopen.” En toch nam ze me wat steviger vast. Toen de film op zijn einde liep en alles weer rustiger was, lag ze in mijn armen, haar frêle lichaampje al klaar om te slapen. Ik keek even naar haar en ik dacht: “Ze heeft gelijk. Ik ken ook alleen maar films die goed aflopen. Het komt wel goed.”

pixar__up__wallpaper_13_by_pwn247-wide

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in j'aime, j'aime la vie, mama & andere familiale warmte, Tussen alle lachjes en gedagjes en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s