Vergeven en langzaamaan vergeten

Samen schuimden we de straten van Zwijnaarde en Gent af. We hadden honderden dromen en wilde plannen en geen flauw benul van de loterij die ermee aan de haal ging. We maakten filmpjes, vervingen gitaarsnaren, schreven ideeën uit. We gingen samen naar theater, concert en festivals. We deelden kamers, treinen, wagens en feloek in een kleine maand Egypte. We gingen bochten te buiten in onze eerste uniefjaren. Onderweg liet hij me fietsen achterlaten en te voet de nacht doorslenteren. Ik knipte zijn wilde haren in de minst ideale omstandigheden.

Bij hem was het fijn, was het veilig, was het ‘ik’ zijn.

De loterij spuwde de uitgekozen nummertjes uit. Het ene viel al wat zachter in onze schoot dan het andere. En toen was het stil. Een jaar. Twee jaar. Drie jaar. Misschien zelfs vier, had ik verwacht.

Bij hem was het kil, was het afstandelijk, was ik verwijtend.

En toen stuurde ik een bericht, vroeg hij om nog eens af te spreken. Een eerste keer. Een tweede keer. Een derde keer. Ook een vierde keer, verwacht ik.

Samen aan de ontbijttafel ontglipten hem de woorden dat hij niet kon geloven dat het zo lang geleden was, dat hij naar me zit te kijken en me bijna niet herkent. Verder niets. Dus leg ik de stilte op tafel. Drie jaar, die veeg je niet zomaar met de kruimels van het tafelblad. Zijn koffie weegt plots zwaar en ik merk hoe ik er zelf zoveel gemakkelijker melk bijgiet, dingen door vergevende vingers wil zien. Sindsdien schuimen we weer straten van Gent af, wonen helemaal niet zo ver van elkaar, halen met plezier herinneringen op en lachen wat af. Maar bovenal dagen we de loterij nu heel wat bewuster uit.

Bij hem is het fijn, is het veilig, is het ‘ik’ zijn. Opnieuw. Want dat ik kwaad was, ja, maar dat we het ook ooit samen fijn hadden, was ik selectief vergeten.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in mama & andere familiale warmte, Tussen alle lachjes en gedagjes en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Vergeven en langzaamaan vergeten

  1. Nachtbraker zegt:

    Het is zelden dat je in het leven iemand tegenkomt waarbij je ‘ik’ kunt zijn. Geef dit een kans.

  2. Pingback: De vink, zoals hij gebekt is – II | rinivyncke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s