Op de boekenplank in april 2017

Hoe het nog zit met mijn leeschallenge van 2017? Niet vergeten! Wel even gepauzeerd door de laatste maanden verbouwen. Momenteel zit ik aan nummer 11, dus die 20 is nog te halen, zelfs binnen de gepaste thema’s. Toen ik laatst een ‘op de boekenplank’ schreef zat ik nog maar aan nummer 3, dus even terug in de tijd en de draad terug oppikken waar ik hem heb achtergelaten: wat lag er op de boekenplank in april?


Jessie Burton – The Muse

Na een Nederlandstalig fictief werk, had ik zin in weer wat Engels en greep ik naar het tweede boek dat mijn vriendin Tine me aanraadde: The Muse van Jessie Burton. Mijn interesse werd ineens extra aangewakkerd toen al snel bleek dat een van de hoofdpersonages een Londense vrouw uit Trinidad is! Perfect voor iemand die haar thesis over het werk van Caryl Phillips (afkomstig van Saint Kitts maar opgegroeid in Leeds) schreef en altijd een zwak heeft gehouden voor de combinatie Brits-Caraïbisch. Maar dat was nog maar het begin…

Ook al was ik niet 100% overtuigd van de andere tip, dit boek was helemaal mijn ding! Het navigeert tussen twee periodes in de 19de eeuw die zich ook in afstand tussen Londen en Arazuelo (in het Spaanse Zuiden) verspreiden. Twee plaatsen waar ik eveneens een zwak voor heb. De link tussen beide periodes en plaatsen wordt al snel duidelijk, en ook al moeten we het eigenlijk één verhaal noemen, blijft de sfeer in beide verhalen zo verschillend, maar beiden heerlijk meeslepend! Los van alle geografische punten waardoor het boek me al bij voorbaat aansprak, is het verhaal ook ontzettend goed. Het kunstenaarsleven en de opkomende rebellie in Spanje… Het dagelijkse leven in Londen met al zijn uitdagingen en hier en daar een regenboog… En hoe het allemaal samenkomt. Gewoon lezen.


Jay Asher – Thirteen Reasons Why

Voor mijn lichtere hap boeken, liet ik me inspireren door de New York Times lijst van 2015 Young Adult bestsellers. Ongeveer de helft van de lijst had ik al gelezen, dus leek de lijst me wel een goede indicatie en koos ik uit de andere helft twee exemplaren die me wel aanspraken: Jay Asher’s Thirteen Reasons Why en The Absolute True Diary of a Part-time Indian van Sherman Alexie. Toen  mijn literaire-en-andere partner in crime en ik het hadden over wat we lazen en wat onze verdere leesplannen waren, vertelde hij me dat er die week ook een Netflix serie uitkwam van Thirteen Reasons Why. Dat boek was dus eerst aan de beurt.

Het concept van de tapes van Hannah en de interne ‘dialoog’ van Clay zijn origineel en geven het verhaal meer perspectief en nuance. Het leest vlot, waardoor je graag wil doorlezen, maar evengoed had ik er af en toe genoeg van. Omdat het onderhuids toch wel wat zwaar werd? Misschien. In ieder geval een geweldig boek om in middelbare scholen te gebruiken, wat blijkbaar ook veelvuldig wordt gedaan. Het legt heel wat thema’s op tafel, maar bovenal ook de boodschap dat wat vaak als grap of onschuldig bedoeld is, soms harder kan aankomen, of meer gevolgen kan hebben dan je zelf kan voorzien. Wees lief voor elkaar, want… “everything affects everything”.


Gabriel García Márquez – Crónica de una muerte anunciada

Door een samenwerking met internationale collega’s had ik weer wat actief Spaans gesproken, het ideale moment om dit Spaanstalige werk ter handen te nemen. Heb ik elk woord en elke zin begrepen? Lang niet. Heb ik het verhaal en de sfeer mee, dat wel. Het vroeg wat inspanning om het in zijn originele taal te lezen, maar toch kan ik zonder enige twijfel zeggen dat het terecht een klassieker geworden is van de twintigste eeuw en dat – hoewel ik nog niet meer van hem gelezen heb – ik hier inderdaad de hand van een Nobelprijswinnaar in herken. Tijdens mijn literatuurstudies werd dit werk aangehaald als voorbeeld omwille van de moord die reeds aangekondigd is vanaf het begin en zo een interessante speling tussen verteltijd en vertelde tijd teweeg brengt. Allemaal goed en wel, maar het geniale zit toch vooral in de plot die je nieuwsgierig houdt, ook al weet je dat Santiago Nasar zal sterven. Hoe? Waarom? En vooral: waarom heeft niemand het kunnen voorkomen? Een geslaagd staaltje Literatuur met de grote L.


Sherman Alexie  – The Absolutely True Diary of a Part-time Indian

De ideale ontspanning: grappig, licht van toon, vlot geschreven, aangevuld door humoristische cartoons van Ellen Forney. Tegelijk het perfecte bewijs dat het aankaarten van een stuk Amerikaanse geschiedenis én hedendaagse realiteit, en thema’s zoals racisme, etnische identiteit en armoede heus niet altijd zwaar hoeven te zijn. Het is gewoon een leuk en goed boek en kaart ineens een aantal relevante thema’s aan, zo heb ik het graag. Sherman Alexie is een veelzijdig schrijver en Young Adult is zeker niet zijn hoofdgenre. Ik ben dus wel benieuwd naar meer en ander werk van hem.

Advertenties
Geplaatst in Gelezen en geleefd | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Verjaardagsweekend

Afgelopen zondag werd ik 29 en het voordeel van in het weekend verjaren is dat je er zonder enige scrupule in plaats van een verjaar-dag een verjaar-weekend van kan maken. Hieronder een klein logboek, veel beeld, weinig tekst. De tekst spaar ik alvast op voor volgend jaar wanneer ik de mosterd bij een van mijn favoriete blogposts allertijden ga halen: 30 dingen die ik geleerd heb voor ik 30 werd. Nog een jaar de tijd om alle wijsheid op mij neer te laten dalen.

Vrijdag 22 september – een lange wandeling en de 12urenloop met optreden van Niels Destadsbader

 

Zaterdag 23 september – een dagje Lille: de zoo, de winkels, de stad, de foor

 

Zondag 24 september – het Museum van Schone Kunsten, Surinaams lunchen, dichte familie op de koffie

Dat het volgende jaar even geweldig mag zijn als dit weekend!

Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Verliezen doe je altijd en onverwacht

Na een productieve werkweek was het eindelijk vrijdagavond! De vrijdagavond van mijn verjaardagsweekend dan nog wel. We aten frietjes en gingen naar de twaalfurenloop in de gemeente waar we wonen. Eens Niels Destadsbader het podium betrad, was er heel wat leven in de brouwerij. We vonden het wel leuk. 

Naar het einde toe keek ik even om me heen, naar de bekende gezichten en net achter me zag ik iemand die me nog niet eerder was opgevallen… 

Tien jaar geleden, of misschien al langer, toen ik nog bij mijn ouders thuis woonde, trouwde een bevriende buurman met een vrouw uit Oost-Europa. We leerden haar al snel kennen als een ongelofelijk lieve en intelligente vrouw. Ze zou altijd zwaaien, vragen hoe het gaat, deelde haar verhalen. Enkele jaren later kregen ze samen een zoontje. Mama was toen al erg ziek. Ze kocht nog een cadeautje, maar dat is nooit meer tot bij hen geraakt. De buurvrouw wist als een van de weinigen hoe ze met ons kon praten over dat verlies. Dat ze ook zelf jong haar moeder had verloren hielp vast. Zes jaar later stierf haar man.

Net achter me stond de buurvrouw, die ook nu ik wat verderop in mijn eigen huis woon, nog even hard als buurvrouw voelt. Ze stond er met een paar andere ouders, hun kinderen en haar zoon. Ik zag hoe ze moederde. Ik voelde mijn hart al wat samenkrimpen. En toen ik haar zoon voor het eerst echt in de ogen keek en ik alles zag wat daar achter zat, het verhaal dat ook hij ongewild meegekregen heeft, stonden de tranen me in de ogen. Wat verderop stond er een vriendin van mijn zus, die ook jaren geleden haar mama verloor. Overmorgen is het mijn verjaardag. Mama is er niet. Mama is er al zeven jaar niet. Maar ik ben niet alleen. En hoewel het vaak die mensen zijn die de beste steun kunnen bieden, geeft dat te weten me allesbehalve steun. Je draagt het mee, voor altijd, ook al denk je er weken niet actief aan, en dan overvalt het je ineens weer. Verliezen doe je voor altijd en vaak ook onverwacht.

Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Een reactie plaatsen

Twee werelden in twee uur

Woensdagochtend, tussen zes en acht, slechts een overbrugging van twee uur, maar het verschil in sociale werelden ligt mijlenver uit elkaar. 

Wanneer ik de tram opstap, kruis ik de meer sociale wijken van Gent. Het taalgebruik, volume en vooral de verhalen zijn van een heel ander kaliber dan wat ik dagelijks te horen krijg. Strenge prikregels, werken in schiften met fluovestjes, moeilijk te betalen onderhoud aan de wagen, maar vooral veel geijkte uitdrukkingen die bij mij enkel in de middelbare school thuishoren. 

Toegekomen aan het station liggen er buiten om de hoek twee lichamen van kop tot teen in slaapzakken gewikkeld. Ze zijn te klein en te frêle om tot het beeld van de robuuste, maar schurftige straatloper toe te horen. Ik denk aan vluchtelingen, zie in mijn geestesbeeld de rijen aan vrouwen en kinderen die Libië verlaten. Maar ik weet dat het evengoed oer-Vlaamse jongeren, vrouwen of frêlere mannen kunnen zijn die in onze maatschappij niet konden meedraaien.

Want de lat van die maatschappij van ons ligt hoog. Maar dat is niet per se waar ik het over wilde hebben. Wel over het feit dat we zo afgeschermd leven in ons kleine stukje maatschappij. Klein? Ja, blijkbaar toch wel. Op de trein las ik in de Metro dat 45% van de Vlamingen een diploma hoger onderwijs haalt. Dat was een stijging van 9% in vergelijking met 2000. 45%! Wie zijn dan die andere 55%? Ik dacht onmiddellijk aan het werk en mijn vriendenkring en hoe we ons onderling aan elkaar meten. Niet dat er een uitgesproken competitiedrang heerst, maar er wordt wel geloerd en vergeleken, op zoveel verschillende vlakken. Reizen, huizen, kleren, etentjes, wagen, enz. Maar hemel, wat een navelstaarderij als je dat naast die andere 55% plaatst. 

In Brussel-Zuid stap ik af en wandel richting spoor 1 en 2, de sporen van de Eurostar. In de rijen van check-in, douane en paspoortcontrole kijk ik om me heen. Iedereen kon daar gekleed zijn alsof ze voor zaken tussen België en het Verenigd Koninkrijk reizen. Al waren er vast ook die familie of vrienden gingen bezoeken, of er gewoon even tussenuit gingen. Het contrast met die ochtend, amper twee uur geleden kon niet groter zijn. Ik ben geen analyticus, maar de top 10% van die 45% bevond zich vast ook in die rij. Wanneer ik naar mijn loon of andere eigendommen kijk, voel ik me soms tot die laagste 10% van de 45% horen. Maar hemeltje, I’ll take it en dat ik er verdomd dankbaar om mag zijn en dat wat vaker mag beseffen.

Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

5 dingen die niemand je vertelt over verhuizen

img_5687

 

1.Ondanks dat het zo’n grote stap vooruit is, staat je hele leven even stil. Nu we een maand verhuisd zijn begin ik stilaan terug af te spreken met familie en vrienden, terug te lezen, piano te spelen, te lopen, enz. En begin ik dus ook heel hard te beseffen hoe lang dat allemaal geleden is: van voor we onze sleutel kregen dus.

 

2. Hoe ongelofelijk vermoeiend het is op zoveel verschillende manieren. Je ontdekt spieren die je niet had en je valt als een blok in slaap. Maar tegelijk doe je langer door en kan je lichaam meer dan je wist. En dan opeens als alle adrenaline wegvalt, zit je keihard te janken om een vreemde film, begrijp je het eigenlijk zelf niet zo goed en kruip je dan maar in bed met een slaappilletje.

 

3. Je leeft zo hard naar die ene datum toe en wanneer je verhuisd bent, sta je daar dan ineens, in een nieuw huis dat nog niet als je thuis voelt. Vreemde geluiden, vreemde geuren, andere buurt, hoe mooi je die ook vindt. Oh en andere machines… Een pizza een kwartier in de oven er weer koud uithalen. We begrijpen niets van de knopjes van die boiler, verwarmingsketel en warmtepomp. Wat is nu van wat en hoe zet ik in godsnaam het warme water aan zonder de verwarming te laten aanslaan? Kortom, je moet jezelf andere routines eigenmaken en dat ‘haaaa, eindelijk thuis’ moet nog eventjes groeien. Op hotel in je huis dat nu eigenlijk écht van jou is.

 

4. Je hebt wel een idee van wat nog moet gebeuren en wat je bewust op de lange baan schuift, maar dat je prioriteiten beginnen te verschuiven en er ook wel onvoorziene taken aan je to-do-lijst toegevoegd worden eens je er effectief woont, beginnen we nu ook te beseffen. De bureau hoefde heus niet klaar te zijn voor we er in trokken, tot bleek dat 40% van de onuitgepakte dozen daar thuishoren. (De andere 40% zijn boeken, bij gebrek aan een boekenkast.) We dachten het wel met die keuken tot ‘de grote verbouwingen deel 2’ te kunnen doen, maar intussen zijn we nu toch al aan het berekenen hoeveel een tijdelijke Ikea oplossing ons zou kosten en tegen wanneer we dat klaargespeeld kunnen krijgen. Theorie is soms echt wel mooier dan de praktijk.

 

5. Dat de werken heus niet gedaan zijn na je verhuis, dat hoor je vaak. Dat het ineens zoveel lastiger is om het in je tijdsschema en je energieniveau te passen eens je verhuisd bent, kan je dus wel vermoeden. Maar dat het ook gewoon zo ontzettend leuk is om een eigen project om handen te blijven hebben, waar je over kan blijven researchen en aan inrichten en verfraaien, en dat niet alleen op veel meer oppervlakte, maar nu ook buiten (hallo, tuin!) en dat dat allemaal helemaal voor jezelf is… Wauw!

Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , | 1 reactie

Wij kochten een huis: een maand later

Of waarom het hier de laatste tijd wat stil is.

img_5836

 

We waren al maanden op en af naar een huis aan het zoeken, eentje om te kopen, maar ze waren te duur, te klein, te lelijk, te afgelegen, te nieuw of te bouwvallig.

Tot op een zondagmiddag mijn oog op een parel viel hier net in de buurt: het huis van de schoenmaker. Dat ‘het huis van de schoenmaker’ kopen meer is dan jezelf een woonst toe-eigenen, maar eerder het verwerven van een instituut en een hele dorpse gemeenschap, is een ander verhaal.

We waren bij die zondag toen ik ineens dat ‘te koop’ bord zag hangen en thuis onmiddellijk de prijs opzocht, we maandagochtend de immoman telefonisch stalkten, we dinsdag gingen kijken, donderdag nog eens mét architect en we een bod op tafel legden… als een van drie koppels.

Gelukkig stopt mijn kalenderopsomming niet daar en kan ik je ook vertellen dat wij op 1 februari het compromis tekenden. Vier maand later, op 2 juni, werden wij de officiële eigenaars en kregen we de sleutels in handen.

Vandaag, één maand later, zijn we halverwege de twee maanden renoveren voor we verhuizen. Of er al wat veranderd is? Oordeel zelf maar.

Het was, zeg maar, nogal ‘roze’. En groen. Wat er met al dat behang en tapijt gebeurde? Dit. Met veel zweet, weinig gewonden, en vooral veel deugd toen het de container in ging.

Wordt vervolgd…

Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , , , , , , | 3 reacties

3 last minute moederdag tips

Op de valreep nog een moederdagcadeau nodig? Geen nood, tussen de boeken van Brigitte Balfoort vind je voor elk wat wils.

Balfoort, Brigitte - etiquette collectie - P1070750

Brigitte Balfoort heeft een aardig palmares als royalty-specialiste. Is je moeder wild van het koningshuis, kan je haar vanzelfsprekend plezieren met boeken als Koningin Fabiola, een meisje van 80, Koning AlbertPrinses Mathilde, de eerste veertig jaren en Koning Filip.

Ik ga er echter van uit dat je moeder liever zelf het kroontje draagt op moederdag en dat haar interesseveld zich elders bevindt. Daarvoor deze tips van Balfoorts hand na haar omscholing tot etiquettekenner. Laat je vooral niet misleiden door dat bestofte woord ‘etiquette’, want met alles wat ze schrijft, bewijst ze het tegendeel. De foto op haar site en visitekaartjes spreekt al boekdelen.

Balfoort, Brigitte - Klassedames - P1070761

Zij heeft stijl. Een klassedame wordt alleen maar beter met de leeftijd

Of in het kort gewoon Klassedames want het boek zou ik evengoed in de handen durven duwen van mijn doorwinterde grootmoeder als van mijn twintiger vriendinnen. Ik had de eer en het genoegen het manuscript te mogen lezen en er wat eindredactie op te doen, en was meteen verkocht. Dit gaat niet enkel over de dames op hakken en in mantelpakjes uit The Devil Wears Prada of fashion-goeroes zoals ons aller Carrie uit Sex and the City. Dit gaat over elke vrijgevochten vrouw van de 21ste eeuw die haar ‘vrouwtje’ staat, of ze haar vrouwelijkheid nu wil uitspelen of niet. Er worden enkele interessante rolmodellen besproken, een snuifje historiek die tot de hedendaagse vrouw leidt, en hoe die in het dagelijkse leven staat: in het (eventuele) gezin, op het werk, in haar vrije tijd, in relaties, maar ja, ook in haar kleerkast. 

Balfoort, Brigitte - De etiquette bijbel - P1070771

De etiquettebijbel

De ‘sociale omgang in het moderne dagelijkse leven’-bijbel was misschien een betere titel geweest. Maar zeg nu zelf, zo goed bekt dat niet. Het gaat immers heus niet alleen over hoe je je aan tafel gedraagt en welk bestek je nu waarvoor gebruikt. Onze sociale maatschappij is heel erg veranderd, niet in het minst met de opkomst van veel meer digitale snufjes en communicatie. Hoe gaan we in deze nieuwe, meer gejaagde wereld nog op een respectvolle en correcte manier met elkaar om zonder in platitudes te vervallen? Je leest het hier. Amen.

Balfoort, Brigitte - De etiquette bijbel op de werkvloer - P1070747

De etiquettebijbel op de werkvloer

Is je moeder naast een ongelofelijke people manager, project manager en crisis manager in het huishouden ook nog een heldin op de werkvloer, doe je haar vast met deze ‘werkbijbel’ een plezier. De vergelijking met een bijbel is echter ver te zoeken, want het boek staat vol kleurige quotes, foto’s en toffe lijstjes. Een perfect en stijlvol werkinstrument dus. Misschien kan het ook helpen om het subtiel op de bureau van die ene collega – je weet wel wie – te laten rondslingeren…

Geïnspireerd? Wat geven jullie je moeder dit jaar cadeau?

 

 

 

Geplaatst in Gelezen en geleefd, Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen