Dagen Zonder Vlees 2017 – meer plantaardig: 5 blogs, 5 recepten

Toen we aan de challenge begonnen om veertig dagen lang zo veel mogelijk plantaardig te eten, kocht ik in Boekenvoordeel het boekje ‘Veganistisch koken, 100 recepten’. Hier hebben we inderdaad enkele geslaagde maaltijden uit gehaald en verder gingen we vooral aan de slag met wat er online te vinden is. De 5 leukste sites en blogs hier op een rijtje met van elk een uitgeprobeerd en goedgekeurd recept.

veganblog1

1. Ik ben Iris niet

Heel originele en toffe gerechten, duidelijk uitgelegd en alles is er heel Nederlands ‘gezellig’. Een jonge dame die meer dan een shout out verdient. Naast recepten vind je er ook meer persoonlijke blogposts, inspiratie voor je groene vingers, film- en serietips, tweedehands vondsten, enz. Voor elk wat wils, met een bewuste inslag en zonder dat het geitenwollensokken wordt.

Onze favoriet: Shephard’s pie, een gerecht dat je nooit met vegetarisch zou associëren, laat staan veganistisch, maar het eindresultaat was geweldig.

veganblog2

2. Vegan challenge

Hier vind je een veelvoud aan recepten, maar laat je hier vooral niet door afschrikken, want de gerechten zijn op zich best wel gemakkelijk klaar te maken. Daarnaast zijn ook de recepten zelf van heel veel bijkomende informatie voorzien. Handig is dat je deze informatie ook als zoekcriterium kan gebruiken: wat is de gelegenheid, voor hoeveel personen, van welke smaak houd je, voor welk seizoen is het geschikt, hoelang wil je in de keuken staan, enz.

Onze favoriet: No Fish Sushi, want ❤ sushi.

veganblog3

3. Julienne

Perfect voor als het allemaal wat sneller, eenvoudiger, maar daarom niet minder lekker, mag zijn. Om makkelijker te kunnen zoeken zijn haar recepten in een aantal categorieën en subcategorieën verdeeld.

Onze favoriet: Gepofte zoete aardappel, heel eenvoudig en snel klaar, maar oh zo lekker en vullend. ‘Comfort food’ op zijn gezondst.

veganblog4

4. Oh she glows

Angela is zonder twijfel een van de dames die vegan mee op de kaart heeft gezet. Ze begon jaren geleden aan haar blog en kan inmiddels ook al een aantal kookboeken en een app op haar palmares schrijven. Ook op de blog vind je veel leuke recepten om mee aan de slag te gaan. Best wel even een tabelletje googelen om de Engelse maten in centiliters en gram om te kunnen zetten, maar heus geen onoverkomelijke drempel. Van ontbijt tot aperitiefhapjes, desserts tot feestgerechten en alledaagse lekkernijen, je vindt het hier allemaal. Get glowing!

Onze favoriet: Rode linzen dal met cilantro-basmati rijst; exotisch, smaakvol en comforting.

veganblog5

5. Julie’s Lifestyle

In het Nederlandstalige gebied kan je dan weer Julie als bekende ambassadrice noemen, met een blog, kookboeken, en geweldige Instagram stories met gerechten én een puppy. Toen Josje Huisman – die van K3, ja – enkele maanden geleden besloot plantaardig te gaan eten, was het ook bij Julie dat ze aanklopte voor een workshop. Julie weet waar ze mee bezig is en brengt dat op een hippe manier. Ze maakt me bovendien ook steeds nieuwsgieriger naar het integreren van zelfgemaakte smoothies in mijn levensstijl.

Onze favoriet: Pasta met geroosterde butternut pompoen en boerenkool. Pasta, zeg je? Ja, maar dan helemaal anders!

 

Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Dagen Zonder Vlees 2017 – meer plantaardig: uit eten

Op de laatste avond van Dagen Zonder Vlees, of voor ons ‘meer plantaardig eten’, namen we van de gelegenheid gebruik om er een veganistische datenight van te maken. Hieronder drie tips van mij en enkele interessante links.

Le Botaniste

Toen ik Eva – die van de veganistische trouw – vertelde over mijn plannen, raadde ze me aan in Gent zeker Le Botaniste te ontdekken. En terecht.

Waar? In hartje Gent vind je Le Botaniste naast Dille & Kamille. Hoornstraat 13, 9000 Gent – website – reserveren kan vanaf vijf personen.

Wat? Het interieur is een leuke mix tussen de originele apotheek die het ooit was en een hippe eetplek. Alles is er veganistisch maar de menukaart weerspiegelt eigenlijk een gevarieerde keuze uit de internationale keuken en een aantal salades. Wie graag zijn eigen ding doet, kan ook zelf een wok samenstellen. De twee heren staan achter de toonbank in witte schort en staan steeds klaar voor een extra woordje uitleg in een ongedwongen sfeer.

Budget? Je krijgt een rijkelijke portie aan een dynamische prijs voor de hoofdgerechten. De desserts zijn aan de iets duurdere kant.

Extra? Je kan hier ook natuurwijnen leren kennen.

 

Lokaal

Lokaal leerde ik kennen dankzij Heleen van allergilicious, een plek waar we samen gingen eten omdat ook zij er met haar allergieën met een gerust hart terecht kan.

Waar? In de buurt van het Zuid, vind je een charmant gebouwtje aan het uiteinde van ‘de rosse buurt’. Brabantdam 100, 9000 Gent – Facebook – reserveren is aangeraden.

Wat? Ook binnen ademt Lokaal charme uit door de hoge ramen, de vele planten, de beperkte oppervlakte en de open sfeer tussen eetplek en werkplek. Aangezien er slechts een twintigtal plaatsen zijn, is reserveren aangeraden. Met twee durf je nog wel eens plaats te vinden. Met een grote groep zou ik er sowieso niet heen gaan. Het menu vind je op het krijtbord terug met een kleine maar gevarieerde keuze vegetarische en veganistische gerechten. De porties ogen niet rijkelijk, maar zijn zeer vullend en brengen vooral een mooie mix aan minder gegeten en vaak vergeten groenten.

Budget? Zeer budgetvriendelijk.

Extra? Lokaal gaat er prat op meer uit een filosofie te werken dan voor het winstbejag en dat merk je. Het blijkt uit de sfeer, de beperkte plaatsen, de kleine details zoals de ijzeren rietjes, hun aandacht voor het gebruik van lokale producten, het rekening houden met persoonlijke allergieën, enz. En dat allemaal zonder dat het geitenwollensokken wordt.


Bar Jan Cremer

Toen Bar Jan Cremer enkele jaren geleden de deuren opende, trok het vooral de aandacht met zijn strandstoelen op het terras buiten. Het stond al gauw op mijn verlanglijstje, maar om de een of andere reden was het er nog nooit van gekomen.

Waar? Tussen de Overpoort en het Sint-Pietersplein: ideaal in de buurt van zowel de studenten als culturele plekken, waardoor het ook een gevarieerd publiek heeft. Ook ideaal om nog iets kleins zoals een broodje of bagel te eten voor je naar de Kinepolis afzakt. Kramersplein 5, 9000 Gent – website – beperkte plaatsen binnen, groot terras.

Wat? Een gezellige koffiebar, maar tegelijk ook een zomers terras en een broodjes- en bagelbar. Vooral interessant om zijn brede keuze aan melkvrije koffies waarbij voor soja geopteerd wordt. Het eten is heus niet enkel veganistisch of vegetarisch, maar het biedt de opties wel aan. Ideaal voor als je met een gevarieerde groep op stap bent dus.

Budget? Niet goedkoop, maar redelijk.

Extra? De toiletmuren zijn bekleed met pagina’s uit ‘Ik, Jan Cremer’ en ik ben helemaal gek van de kitscherige en tegelijk erg stoere papieren onderleggers.

 

Link love

  • De keuze van Knack in zowel Gent, als Brussel, Antwerpen en enkele kleinere gemeentes
  • Veganistische restaurants in Gent via Happy Cow (uiteraard kan je hier ook andere steden kiezen)
  • Veganistische restaurants in Gent via tripadvisor  (uiteraard kan je hier ook andere steden kiezen)
  • Eva tipt de dessertliefhebbers onder ons
  • Als Gentenaar benoem ik wat gebak betreft ook nog eens expliciet madam bakster

Wat zijn jullie ervaringen en tips? Zelf ben ik in Gent zeker nog benieuwd naar Avalon en Panda.

Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Op de boekenplank in maart 2017

De prinsen Aquasie Boachi en Quamin Poko door J.L. Cornet (publiek domein)

“Kleur heb je nooit zelf, kleur krijg je door anderen.”

Begin dit jaar nam ik me voor om zeker twee Nederlandstalige boeken te lezen. Aangezien Een schitterend gebrek van Arthur Japin me altijd is bijgebleven, nam ik eindelijk een ander werk van Japin dat al even op mijn ‘te lezen’ lijstje stond ter handen: De zwarte met het witte hart. Gezien mijn academische geschiedenis met Engelstalige post-kolonialistische literatuur, iets dat ik al te lang ongelezen had gelaten.

De zwarte met het witte hart vertelt het – met aan de basis waargebeurde feiten – verhaal van twee Ashantijnse prinsen die als onderhandelingsgeschenk cadeau werden gedaan aan de Nederlandse koning in 1837. Hoewel ze in Ashanti, toen een soevereine staat, nu een regio van Ghana, prinsen waren, worden de neefjes in Nederland met een heel dubbele status benaderd. Enerzijds bewegen ze zich tussen de koninklijke kringen als vanzelfsprekendheid, anderzijds worden ze vooral als curiositeit ‘verzameld’ en ‘tentoon gesteld’. (Gelukkig iets minder letterlijk dan het andere figuren in de koloniale geschiedenis is vergaan.) Bovenal zijn het twee ontheemde jonge kerels die ver weg van huis en alles wat hen dierbaar is, verwacht worden zich in spoedtempo een totaal andere cultuur (taal, gebruiken, religie, kennis, enz.) eigen te maken. Maar hoe verzoen je dit met je eigen identiteit? Laat je je meeslepen in de enthousiaste maar diversifiërende ontvangst van de Nederlandse adel? Of houd je koppig vast aan je eigenheid en evenwaardigheid, waardoor je tegen heel wat onwetende schenen gaat schoppen?

Het eerste deel van het boek, waarin nog weinig van het hoofdpersonage in de kadervertelling wordt weergegeven en waarin er een aantal drogere verslagen de tocht naar en van Ashanti weergeven, vragen wat inspanning en volharding. Eens je – net als Nederland – de Ashantijnse Kwasi en Kwame leert kennen, gaat het lezen vanzelf en maak je je alle spanningen en nuances eigen. Een boek dat me na aan het hart is gaan liggen omwille van mijn affiniteit met post-koloniale werken die zo onrechtstreeks de hedendaagse multiculturele vraagstukken aankaarten: dit werk blijft actueel, ook bijna twee eeuwen na deze ongewone ‘gift’ aan de Nederlandse vorst. Ik had geen idee van de internationale faam en theatrale bewerkingen die het boek heeft gekend, maar gezien zijn onderwerp kan ik dat alleen maar toejuichen.

Geplaatst in Gelezen en geleefd | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Heel hard leven

Lieve mama,

Ik las gisteren dit bericht op vertellementen. Zo herkenbaar.

Ik herinner me die keer in de K12 cafetaria van het UZ toen ik je vorige kamergenote tegenkwam. Zij was duidelijk aan de betere hand, en ik was blij ze daar met haar dochter in de cafetaria een koffie te zien drinken, zonder infuus. Ze sprak me enthousiast aan, hoe het nu met je ging. Ik vertelde dat elke dag meer een cadeau voor ons was. Dat de dienstverlening op palliatieve echt geweldig was. En ik zag die blik in haar ogen, minstens een halve eeuw ouder, voor mij, die jonge twintiger en haar mama die nooit vijftig zou mogen worden.

Ik herinner me hoe het papa, zus en mij dichter bij elkaar bracht. Hoe het ook jouw zus en haar zonen dichter bij ons bracht. Nog steeds heb ik het moeilijk ze gewoon mijn ‘neven’ te noemen. Ze zijn zoveel meer dan die twintigtal andere neven en nichten. Intussen is je zus oma en ik ben zo blij dat ze haar Mutti noemen omdat dat een term is die ook mijn kinderen kunnen gebruiken en jij gewoon oma kan blijven. Ik herinner me helaas ook hoe het heel wat mensen verder van ons bracht, omdat ze het lieten afweten, het moeilijker in plaats van makkelijker maakten en ik met alle begrip in de wereld wil toegeven dat zo’n situaties vast afschrikken, maar wij hadden geen keuze en wij waren nog altijd man en dochter. En er waren zoveel anderen die gewoon op hun manier wel een hand reikten, met eten, een open deur, gewoon eens vragen hoe het gaat zonder dat er grote woorden nodig zijn.

Ik herinner me hoe hard ik leefde. Toen en de weken er na. Ik liep die maanden vaak met een zonnebril rond, kon het leven maar moeilijk in de ogen kijken. Maar ook het leven had een soort transparant en breekbaar vlies rond zichzelf gehuld. En net die afstand deed mij alles zo veel meer beseffen: een zonnestraal, de bries terwijl ik fietste, iemand die lachte, een veulen dat zich liet strelen, mijn thesis die ik in de vroege uurtjes afrondde, autoritjes met papa en zus… en dan die ene avond dat we wisten dat het de laatste kon zijn en luidkeels I Gotta Feeling meezongen in de auto, want wij leefden zo hard.

Mama, voor je verjaardag ga ik vooral heel veel verjaardagen aan andere mensen wensen. En heel veel leven en moed voor Marie en haar lief en hun kinderen. Dat zou je zelf vast ook doen.

Ik mis je. Ik hou van je. Ik leef.

Voor altijd je dochter,

Rini

Geplaatst in mama & andere familiale warmte, Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , , | 1 reactie

Fan van de stappenteller – een jaar later

Hoe hard ik ook fan was van mijn Jawbone stappenteller en de bijhorende Up app, heb ik er in december toch afscheid van moeten nemen. Technisch werkte hij nog perfect, maar het bandje had de geest gegeven.  Met relatief gemak kreeg ik bij de klantendienst de keuze tussen een nieuwe Jawbone of mijn geld terug.  Intussen was ook de geruchtenmolen in werking getreden dat Jawbone zich niet langer op de particulier zou richten, maar enkel nog op de medische wereld. Ik koos dus voor het geld en kon zo wat langer over mijn beslissing nadenken: een nieuwe Jawbone of niet?

Tijdens dat kleine jaartje Jawbone had Fitbit ook de Alta lijn uitgebracht, die er – wat een van mijn grootste argumenten voor de Jawbone was – ook smal, mooi en vrouwelijk uitzag. Bovendien is het van een mechanisme voorzien waarbij je vrij de bandjes kan wisselen en zijn er naast de standaard rubberen bandjes, ook lederen en metalen versies te verkrijgen. Dit keer kwam dan toch Fitbit als winnaar uit de bus, mét extra lederen bandje. Het eerste exemplaar dat ik kocht, kreeg ik niet aan de praat en na heel wat heen en weer gemail met de klantendienst tijdens de feestdagen, kreeg ik een nieuw exemplaar toegestuurd. 

En hier zijn we dan, een jaar later sinds mijn eerste stappenteller, met een veel betere conditie en uithoudingsvermogen, stevigere benen en ook enkele kilo’s lichter. 

Diëten is niet aan mij besteed. Ik word er kribbig van (all hangry people say aye…) en ik ken er mijn eigen grenzen niet in: ofwel ga ik te ver (we’ve been down that road before…) ofwel zadel ik mezelf met een hele hoop mentaal ongezonde schuldgevoelens op. Dus neen, behalve de frequentie van de frietjes, chips en pizza wat in de gaten te houden, wordt er hier niet aan diëten gedaan. Er wordt wel gewandeld. Op zijn minst vijf dagen in de week. Traag, snel, samen, alleen, functioneel of recreatief: alles kan! Het helpt dat we met twee zijn thuis, dat er zoiets als Pokémon Go bestaat (guilty) en dat een zittende job mij vaak naar buitenlucht doet verlangen. 

Bovendien merk ik dat hoewel ik veel minder loop (als ik mijn best doe één keer per week, vaker één keer in de twee weken), dat ook veel vlotter gaat. Evy haar start to run schema’s zijn dus ook niet heilig. Handig? Ja, als richtlijn voor een beginner om je uithouding stapsgewijs op te bouwen. Maar lap die drie keer per week in twaalf weken maar aan je laars als dat niet voor jou is. Ik merkte dat drie keer voor mijn lichaam te veel was, twee keer per week was al meer dan genoeg en ik ging heus niet elke week een week vooruit maar bleef vaak enkele weken hangen. Niets mis mee! Want kijk, ik loop nu ook dat half uur en vlot, en ik heb vooral mijn conditie opgekrikt door dat regelmatige stappen wat mijn lopen ten goede komt, niet omgekeerd. 

Is lopen dus niets voor jou? Net zoals diëten? Of fitnessen? Ik kan je een stappenteller – van gelijk welk merk – alleen maar aanraden! Neem er wel je tijd voor. Ik ben ook al een jaar stevig aan het stappen nu ik duidelijke resultaten zie. En onthoud: gewicht is maar een cijfer, conditie, uithouding, energie en goed in je vel zitten zijn veel belangrijker!


Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dagen Zonder Vlees 2017 – meer plantaardig: eerste bedenkingen


Dagen Zonder Vlees en voor mij ‘meer plantaardig eten’ zijn intussen twee weken bezig. Wat zijn mijn eerste bedenkingen?

1. Je kan hier niet onvoorbereid aan beginnen. De eerste dagen waren dus ook niet plantaardig, pas toen we in het weekend de menu van de week daarna beter planden en we naar de supermarkt gingen waren we echt vertrokken.

2. Wanneer je moe bent en weinig tijd hebt voor boodschappen is het zo gemakkelijk naar iets comforting en gemakkelijk te grijpen dat je in huis hebt, of ook op zondag snel kan oppikken een straat verder. (Die boterham met choco deze zaterdag en de boterkoeken op zondag…)

3. Work lunches, een trouw of andere sociale gelegenheid waarin je zelf niet voor het zeggen hebt waar of wat er gegeten wordt: moeilijk om plantaardig te eten dan. (Dinsdag heb ik een dinnerdate met mijn zus en had ik dus wél wat in de pap te brokken. Op de planning staat Le Botaniste in Gent. We zijn benieuwd!)

4. Dat ik denk dat we al vaker veganistische maaltijden eten dan we dachten, lijkt nog steeds waar te zijn. Niet dat ik er ooit aan getwijfeld had, maar plantaardig is dus niet saai of plat van smaak. Het is voor ons juist een goede gelegenheid om eens nieuwe kookboeken en sites te gebruiken en nieuwe recepten uit te proberen. We hebben al gesmuld! Het gevaar zit hem soms eerder in kleinere dingen waar je minder bij stilstaat, zoals die choco uit punt 2, of de cappuccino die je zonder veel nadenken naar binnen werkt…

5. Los van of we nu vegetarisch of veganistisch eten, begon ik me toch bewust te worden van een zekere bezorgdheid of ik tout court wel voldoende groenten binnenkrijg op een dag. Fruit is geen probleem, maar groenten? Ik probeer er dus op te letten dat de ratio groenten/andere producten (veelal graanproducten)  in evenwicht blijft en ik als vieruurtje al eens sneller wat groentjes neem (kerstomaatjes, voorgesneden paprika en worteltjes, bloemkoolroosjes,…). Andere tips om meer groenten in je dagelijkse gewoontes in te bouwen, welkom!

Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Waarom (geen) kinderen

img_6295
Wanneer ik op YouTube of Spotify advertenties te zien krijg, gaan die negen op de tien keer over zwangerschapstests, pampers of andere baby gerelateerde onderwerpen. Volgens de statistieken is het duidelijk: het is tijd om aan kinderen te beginnen. De waarheid is echter dat ik lang gedacht heb niet voor kinderen te kiezen en ik nog maar ruim een jaar van het tegendeel overtuigd begin te geraken.

Redenen waarom ik geen kinderen wilde:

  1. ik wil mijn genen niet doorgeven (hierom)
  2. ik ben niet bereid een ander steeds voorop te moeten plaatsen
  3. ik ben niet bereid om iets zo’n impact op mijn lichaam te laten hebben
  4. ik zou het zonder mama moeten doen
  5. ik wil niet iemand anders potentieel moederloos maken
  6. ik ben mij er ten zeerste van bewust dat het niet allemaal schattige lachjes en eerste stapjes is (slapeloosheid, pampers, huilmomenten, etc.)
  7. ik krijg het nu soms al niet allemaal georganiseerd: werk en huishouden en praktisch geregel en hobby’s en tijd voor familie en vrienden en tijd voor mezelf
  8. reizen of in het buitenland gaan wonen zijn toch een stuk moeilijker eens je kinderen hebt
  9. je hebt geen garantie dat je kind gezond en zorgenloos zal zijn
  10. bevallen, bweuh

Maar  1 en 5 en 9 zijn een pure gok natuurlijk. Alomtegenwoordige nummer 4 speelt ook in andere delen van mijn leven parten maar is daarom geen reden om het niet te doen, ook al moet ik dan soms eens extra slikken of op mijn tanden bijten. Dan zijn eigenlijk vooral de impact op mijn lichaam en het dagelijkse leven nog een belangrijke overweging om de keuze te maken. Ben ik er al overheen? Nog niet, maar ik begin wel in die richting te evolueren. En dan hoor ik mama in mijn hoofd zeggen: “Wacht maar tot je klok begint te tikken.” En ik die dat jarenlang weglachte want ik voelde helemaal niets tikken… En al tikt het misschien nog niet zo hard als de advertenties zouden willen, dat doet het nu wel, zachtjes, in de verte.

Redenen waarom ik nu wel kinderen wil:

  1. mijn neefje
  2. hoe het voelt als ik met kindjes van mijn vrienden mag spelen
  3. het idee van een eigen gezin, een eigen familie

It’s as simple as that, een gevoel, veel gevoelens liever. Want kinderen krijgen en hebben is nooit puur rationeel, iets waar je je nooit helemaal op kan voorbereiden, maar sowieso veel gevoelens en intuïtie bij komen kijken. En ik ga slikken, dat ik mijn mama niets kan vragen en dat ze dit gaat moeten missen. Maar het kan, er zijn er nog die het doen, en ik kan alleen maar proberen zo’n goede mama als mijn mama te worden. Dat is dan de les die ze mij heeft geleerd als het op kinderen aankomt. De praktische dingen zoek ik dan wel op op het internet of vraag ik elders.

Een collega die zo’n vragen mag stellen, vroeg me: “Komt er in 2017 een baby?” “Nee, nog niet, eerst een huis zoeken en nog even alle remmen los.” En dat meen ik, dus haal jullie nog maar niets in je hoofd!

Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , , , , , , | 2 reacties