Fan van de stappenteller – een jaar later

Hoe hard ik ook fan was van mijn Jawbone stappenteller en de bijhorende Up app, heb ik er in december toch afscheid van moeten nemen. Technisch werkte hij nog perfect, maar het bandje had de geest gegeven.  Met relatief gemak kreeg ik bij de klantendienst de keuze tussen een nieuwe Jawbone of mijn geld terug.  Intussen was ook de geruchtenmolen in werking getreden dat Jawbone zich niet langer op de particulier zou richten, maar enkel nog op de medische wereld. Ik koos dus voor het geld en kon zo wat langer over mijn beslissing nadenken: een nieuwe Jawbone of niet?

Tijdens dat kleine jaartje Jawbone had Fitbit ook de Alta lijn uitgebracht, die er – wat een van mijn grootste argumenten voor de Jawbone was – ook smal, mooi en vrouwelijk uitzag. Bovendien is het van een mechanisme voorzien waarbij je vrij de bandjes kan wisselen en zijn er naast de standaard rubberen bandjes, ook lederen en metalen versies te verkrijgen. Dit keer kwam dan toch Fitbit als winnaar uit de bus, mét extra lederen bandje. Het eerste exemplaar dat ik kocht, kreeg ik niet aan de praat en na heel wat heen en weer gemail met de klantendienst tijdens de feestdagen, kreeg ik een nieuw exemplaar toegestuurd. 

En hier zijn we dan, een jaar later sinds mijn eerste stappenteller, met een veel betere conditie en uithoudingsvermogen, stevigere benen en ook enkele kilo’s lichter. 

Diëten is niet aan mij besteed. Ik word er kribbig van (all hangry people say aye…) en ik ken er mijn eigen grenzen niet in: ofwel ga ik te ver (we’ve been down that road before…) ofwel zadel ik mezelf met een hele hoop mentaal ongezonde schuldgevoelens op. Dus neen, behalve de frequentie van de frietjes, chips en pizza wat in de gaten te houden, wordt er hier niet aan diëten gedaan. Er wordt wel gewandeld. Op zijn minst vijf dagen in de week. Traag, snel, samen, alleen, functioneel of recreatief: alles kan! Het helpt dat we met twee zijn thuis, dat er zoiets als Pokémon Go bestaat (guilty) en dat een zittende job mij vaak naar buitenlucht doet verlangen. 

Bovendien merk ik dat hoewel ik veel minder loop (als ik mijn best doe één keer per week, vaker één keer in de twee weken), dat ook veel vlotter gaat. Evy haar start to run schema’s zijn dus ook niet heilig. Handig? Ja, als richtlijn voor een beginner om je uithouding stapsgewijs op te bouwen. Maar lap die drie keer per week in twaalf weken maar aan je laars als dat niet voor jou is. Ik merkte dat drie keer voor mijn lichaam te veel was, twee keer per week was al meer dan genoeg en ik ging heus niet elke week een week vooruit maar bleef vaak enkele weken hangen. Niets mis mee! Want kijk, ik loop nu ook dat half uur en vlot, en ik heb vooral mijn conditie opgekrikt door dat regelmatige stappen wat mijn lopen ten goede komt, niet omgekeerd. 

Is lopen dus niets voor jou? Net zoals diëten? Of fitnessen? Ik kan je een stappenteller – van gelijk welk merk – alleen maar aanraden! Neem er wel je tijd voor. Ik ben ook al een jaar stevig aan het stappen nu ik duidelijke resultaten zie. En onthoud: gewicht is maar een cijfer, conditie, uithouding, energie en goed in je vel zitten zijn veel belangrijker!


Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dagen Zonder Vlees 2017 – meer plantaardig: eerste bedenkingen


Dagen Zonder Vlees en voor mij ‘meer plantaardig eten’ zijn intussen twee weken bezig. Wat zijn mijn eerste bedenkingen?

1. Je kan hier niet onvoorbereid aan beginnen. De eerste dagen waren dus ook niet plantaardig, pas toen we in het weekend de menu van de week daarna beter planden en we naar de supermarkt gingen waren we echt vertrokken.

2. Wanneer je moe bent en weinig tijd hebt voor boodschappen is het zo gemakkelijk naar iets comforting en gemakkelijk te grijpen dat je in huis hebt, of ook op zondag snel kan oppikken een straat verder. (Die boterham met choco deze zaterdag en de boterkoeken op zondag…)

3. Work lunches, een trouw of andere sociale gelegenheid waarin je zelf niet voor het zeggen hebt waar of wat er gegeten wordt: moeilijk om plantaardig te eten dan. (Dinsdag heb ik een dinnerdate met mijn zus en had ik dus wél wat in de pap te brokken. Op de planning staat Le Botaniste in Gent. We zijn benieuwd!)

4. Dat ik denk dat we al vaker veganistische maaltijden eten dan we dachten, lijkt nog steeds waar te zijn. Niet dat ik er ooit aan getwijfeld had, maar plantaardig is dus niet saai of plat van smaak. Het is voor ons juist een goede gelegenheid om eens nieuwe kookboeken en sites te gebruiken en nieuwe recepten uit te proberen. We hebben al gesmuld! Het gevaar zit hem soms eerder in kleinere dingen waar je minder bij stilstaat, zoals die choco uit punt 2, of de cappuccino die je zonder veel nadenken naar binnen werkt…

5. Los van of we nu vegetarisch of veganistisch eten, begon ik me toch bewust te worden van een zekere bezorgdheid of ik tout court wel voldoende groenten binnenkrijg op een dag. Fruit is geen probleem, maar groenten? Ik probeer er dus op te letten dat de ratio groenten/andere producten (veelal graanproducten)  in evenwicht blijft en ik als vieruurtje al eens sneller wat groentjes neem (kerstomaatjes, voorgesneden paprika en worteltjes, bloemkoolroosjes,…). Andere tips om meer groenten in je dagelijkse gewoontes in te bouwen, welkom!

Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Waarom (geen) kinderen

img_6295
Wanneer ik op YouTube of Spotify advertenties te zien krijg, gaan die negen op de tien keer over zwangerschapstests, pampers of andere baby gerelateerde onderwerpen. Volgens de statistieken is het duidelijk: het is tijd om aan kinderen te beginnen. De waarheid is echter dat ik lang gedacht heb niet voor kinderen te kiezen en ik nog maar ruim een jaar van het tegendeel overtuigd begin te geraken.

Redenen waarom ik geen kinderen wilde:

  1. ik wil mijn genen niet doorgeven (hierom)
  2. ik ben niet bereid een ander steeds voorop te moeten plaatsen
  3. ik ben niet bereid om iets zo’n impact op mijn lichaam te laten hebben
  4. ik zou het zonder mama moeten doen
  5. ik wil niet iemand anders potentieel moederloos maken
  6. ik ben mij er ten zeerste van bewust dat het niet allemaal schattige lachjes en eerste stapjes is (slapeloosheid, pampers, huilmomenten, etc.)
  7. ik krijg het nu soms al niet allemaal georganiseerd: werk en huishouden en praktisch geregel en hobby’s en tijd voor familie en vrienden en tijd voor mezelf
  8. reizen of in het buitenland gaan wonen zijn toch een stuk moeilijker eens je kinderen hebt
  9. je hebt geen garantie dat je kind gezond en zorgenloos zal zijn
  10. bevallen, bweuh

Maar  1 en 5 en 9 zijn een pure gok natuurlijk. Alomtegenwoordige nummer 4 speelt ook in andere delen van mijn leven parten maar is daarom geen reden om het niet te doen, ook al moet ik dan soms eens extra slikken of op mijn tanden bijten. Dan zijn eigenlijk vooral de impact op mijn lichaam en het dagelijkse leven nog een belangrijke overweging om de keuze te maken. Ben ik er al overheen? Nog niet, maar ik begin wel in die richting te evolueren. En dan hoor ik mama in mijn hoofd zeggen: “Wacht maar tot je klok begint te tikken.” En ik die dat jarenlang weglachte want ik voelde helemaal niets tikken… En al tikt het misschien nog niet zo hard als de advertenties zouden willen, dat doet het nu wel, zachtjes, in de verte.

Redenen waarom ik nu wel kinderen wil:

  1. mijn neefje
  2. hoe het voelt als ik met kindjes van mijn vrienden mag spelen
  3. het idee van een eigen gezin, een eigen familie

It’s as simple as that, een gevoel, veel gevoelens liever. Want kinderen krijgen en hebben is nooit puur rationeel, iets waar je je nooit helemaal op kan voorbereiden, maar sowieso veel gevoelens en intuïtie bij komen kijken. En ik ga slikken, dat ik mijn mama niets kan vragen en dat ze dit gaat moeten missen. Maar het kan, er zijn er nog die het doen, en ik kan alleen maar proberen zo’n goede mama als mijn mama te worden. Dat is dan de les die ze mij heeft geleerd als het op kinderen aankomt. De praktische dingen zoek ik dan wel op op het internet of vraag ik elders.

Een collega die zo’n vragen mag stellen, vroeg me: “Komt er in 2017 een baby?” “Nee, nog niet, eerst een huis zoeken en nog even alle remmen los.” En dat meen ik, dus haal jullie nog maar niets in je hoofd!

Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , , , , , , | 2 reacties

Slow mornings – het verdict

Om het met de woorden van de Indie Current zelf te zeggen, is Winter Mornings “a mix that captures the feelings of warmth and comfort that comes with waking up to a warm bed on a cold winter morning”.

Geïnspireerd door Cait Flanders’ slow mornings ging ik zelf de voorbije weken ook een klein experiment aan: vroeg opstaan en het eerste half uur iets lezen, internetten of schrijven in bed. Kortom, iets doen dat ik graag doe in de warmte en zachte omhulling van mijn donsdeken. Dit om mijn eeuwige slechte gewoonte van oneindig lang te snoozen en altijd nét iets te laat op te staan te doorbreken.

En warempel, het heeft gewerkt. Ik ga niet beweren dat ik niet meer gesnoozet heb, maar lang niet enkele dag en niet tot in het oneindige. Ik heb echt élke morgen de tijd kunnen nemen om iets te leuks te doen, al was dat de ene keer al wat langer dan de andere keer. Bovendien ben ik vaker wat vroeger op mijn werk geweest en had ik vaker ontbeten in plaats van dat nog te doen terwijl mijn werkcomputer de tijd nam om wakker te worden. Ik durf het experiment dus wel geslaagd te noemen.


Gezien het beoogde doel om minder te snoozen en beter op tijd op te staan behaald is, zou ik er na deze experimentele periode graag een blijvende gewoonte van maken. Ik moet namelijk ook wel toegeven dat het feit dat we de voorbije maand een huis kochten er ook wel voor zorgde dat eens ik wakker was, er genoeg adrenaline door mijn lijf raasde om ineens klaarwakker te zijn. Dat gezegd zouden ook de andere voordelen voldoende motivatie moeten blijven: ik heb eindelijk de tijd gehad om weer meer andere blogs te lezen, ik kon rust creëren in mijn hoofd door enkele privé-mails of online shopping reeds ’s ochtends af te handelen, ik heb gewoon met veel goesting app-spelletjes gespeeld en ik heb meer blogposts en ideëen klaarstaan dan ooit. Incentives genoeg dus om mijn slow mornings aan te houden.

Ik kan het met andere woorden elke slechte opstaander aanraden om het op zijn minst eens te proberen. Sleutel is om iets te vinden dat je leuk genoeg vindt om voor op te staan én om te vinden wat je grootste drempel is bij het opstaan (voor mij: uit die warme zachte dekens moeten kruipen en meteen uit de startblokken moeten schieten) en die op de een of andere manier weg te nemen.

PS: Benieuwd naar wat Cait Flanders er zelf van vond?

Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Op de boekenplank in februari 2017


Alice I Have Been – Melanie Benjamin

Alice I Have Been is de interpretatie van wat zich heeft afgespeeld tussen Charles Dodgson, beter bekend als Lewis Carroll, en Alice Liddell, zijn muse voor het nieuwsgierige meisje in Alice In Wonderland. Het verhaal achter deze bestseller spreekt op zich al genoeg tot de verbeelding, maar nog meer vraagtekens hangen rond de latere breuk tussen familievriend Charles Dodgson en de familie Liddell.

Melanie Benjamin was voor mij de ontdekking van 2016 en ook nu stelde ze niet teleur. Scènes uit het boek komen geregeld terug in mijn gedachten naar boven drijven en ik draag ze een warm hart toe, ook al wijzen de blijvende raadsels in de richting van het onaanvaardbare. Wat opnieuw de kunst én de kunde van Melanie Benjamin bevestigt in het neerzetten van complexe personages die je op je empathie aanspreken.

 

The Essex Serpent – Sarah Perry

Ik las dit boek op aanraden van een al even leesgierige vriendin met een heel andere leessmaak. The Essex Serpent was dan ook even wennen voor me, maar dat was precies waar ik naar op zoek was: iets anders. Het duurde even voor ik me ‘thuis’ voelde in de tijdsgeest waarin het geschreven was en ik de richting van het verhaal beethad. Nadien las ik een stuk enthousiaster verder en misschien is de onvoorspelbaarheid van de plot ook wel net de kracht van het boek.

Toch bleef ik een beetje op mijn honger zitten: er is een kluwen aan personages die volgens mij niet allemaal even belangrijk waren voor de voortgang van het verhaal en ook het einde knoopte de losse eindjes onvoldoende aan elkaar. Heb ik het graag gelezen? Ja. Zou ik het aanraden, niet meteen, maar misschien is het ook gewoon minder ‘mijn ding’. Het beste bewijs dat smaken verschillen.

Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Dagen Zonder Vlees 2017 – meer plantaardig: de challenge

Vanaf vandaag is het weer zover, Dagen Zonder Vlees (DZV) gaat van start t.e.m. 15 april, ook wel bekend als de vastenperiode. Maar DZV gaat al lang niet meer om vasten, jezelf dingen ontzeggen omdat het een opoffering zou zijn. Het gaat juist om iets positiefs bijdragen, zoals de tagline het ook zo mooi omschrijft: ‘samen duurzamer eten’. Samen onze ecologische voetafdruk verkleinen dus. Je hoeft ook niet meteen all the way te gaan, en het gaat er ook niet om je te overtuigen vegetariër te worden, het gaat er om dat alle kleine beetjes helpen: samen minder vlees en vis eten, zelfs 1 dag telt. Je bepaalt dus zelf je eigen doel. Of je doet gewoon mee, vult de kalender in en ziet wel waar je uitkomt.

p1070396

Aangezien ik zelf al jaren vegetariër ben, dacht ik eerder over DZV als iets dat ‘geen uitdaging meer’ was. Daarom ging ik naar andere ‘uitdagingen’ voor mezelf op zoek: geen chips, geen cola, meer fruit. Maar daar had ik het dus ergens bij het verkeerde eind. Ik kwam weer uit bij het vastenidee en jezelf dingen ontzeggen waar je moeilijk zonder kan. Toch kreeg ik een maand geleden de vraag of ik ook dit jaar weer een nieuwe uitdaging zou bedenken tijdens DZV. Dus ging ik aan het denken, écht aan het denken, en begon ik te spelen met het idee iets met veganistisch eten te doen.

Ik begon dus een trage zoektocht. Af en toe eens googelen, af en toe over mijn idee vertellen en zo al eens een onverwachte tip krijgen, af en toe door nieuwe kookboeken bladeren, af en toe eens nadenken over een maaltijd die we aten en hoe vegan die was, af en toe eens een etiket grondiger lezen en kijken wat daar nu echt allemaal inzit, af en toe eens een nieuw plantaardig product of een nieuwe groente proberen… en plots is het daar. Ben ik helemaal voorbereid? Nee. Ben ik me al wat bewuster van wat het is plantaardig te eten? Dat wel. Wat ik de afgelopen maand vooral al geleerd heb, is dit:

  • op zich eten wij al verbazend vaak plantaardig
  • brood kan perfect
  • sojaproducten in plaats van zuivel vind ik vaak zelfs lekkerder
  • er sluipt vaker ei in een product dan je denkt
  • de grootste uitdaging voor mezelf is sowieso kaas

Daarnaast ging ik ook het gesprek aan met een kennis die net als haar vriend veganistisch eet. Binnenkort trouwen ze en de hele catering zal veganistisch zijn. Dat kan ik alleen maar toejuichen: wat een geweldig moment om hier een breed publiek mee in contact te laten komen! De gasten moeten er zelf helemaal niets voor doen, alleen maar smullen en van het feest genieten. Wat ik uit dat gesprek vooral meenam is dat je heus niet naar gekke biowinkels hoeft te beginnen gaan als je plantaardig wil eten. Als je wat nadenkt, vind je veel ook al in je gewone supermarkt. En wat mijn kaaszorgen betreft, gaf ze me vooral deze tip mee, die ik eerlijk gezegd nog moet bestellen.

Ik zie het dan ook vooral als een bewustmakingsperiode. Wat zit nu eigenlijk waar in, hoe afhankelijk zijn we eigenlijk van wat dieren ons bezorgen? Het is met andere woorden niet mijn bedoeling om ook echt veganistisch te worden. Gaan we dus voor veertig dagen plantaardig? Nee. Gaan we ons best doen het zoveel mogelijk te doen? Dat wel. En kom ik onderweg producten en recepten tegen die me wel liggen, zoveel te beter, dan kunnen die best een deel van onze gewoonlijke eetroutine worden.

Meer weten over Dagen Zonder Vlees? Geïnteresseerd of meer inspiratie nodig? Neem zeker eens een kijkje op hun eenvoudige maar doeltreffende website.

Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , , | 1 reactie

Op de boekenplank in 2017 – de leeslijst

Ik moet toegeven dat ik het best moeilijk vind om te kiezen wat ik wil lezen als ik aan een nieuw boek toe ben. Het is zo gemakkelijk om bij het oude vertrouwde te blijven, maar wat als dat dan achter de kiezen is?

Aangezien ik in januari geen boek uitlas en je dus een Op de boekenplank moet schuldig blijven, in de plaats een plan voor 2017. Een dat meer richting kan geven aan mijn leeskeuzes voor het komende jaar. Hier en daar heb ik al een boek vastgelegd, maar er is nog voldoende open ruimte ook. Alle tips voor de nog in te vullen keuzes welkom (2,7,8,9 en 10).

1. Omdat Melanie Benjamin voor mij toch wel de ontdekking van 2016 was, lees ik ook nog graag haar twee overige boeken: Alice I have Been en The Autobiography of Mrs. Tom Thumb

2. Omdat het genre waarin Melanie Benjamin schrijft me zo goed bevallen is, ga ik ook op zoek naar twee andere boeken die waargebeurde feiten in historische fictie gieten: een kleine zoektocht op het internet leert mij al gauw dat historische fictie en historische fictie op basis van waargebeurde feiten, laat staan personen zoals Melanie Benjamin het schrijft, niet noodzakelijk hetzelfde zijn. To be continued!

3. Omdat haar leesstijl ondanks dat we samen literatuur studeerden toch wel heel anders is dan de mijne en ik nieuwsgierig ben, twee favoriete boeken van mijn goede vriendinThe Essex Serpent  van Sarah Perry en The Muse van Jessie Burton

4. Twee boeken die ik tijdens mijn studies wel goed vond maar uit tijdsgebrek nooit heb uitgelezen: Angela Carter’s Nights At The Circus en Jeffrey Eugenides’ Middlesex 

5. Twee non-fictieboeken over de multiculturele samenleving waarvan het een schande is dat ik ze na mijn masterdiploma (en het schrijven van die thesis die ook over de huidige multiculturaliteit als gevolg van de kolonisatie ging) niet meer heb vastgenomen: Caryl Phillips’ Colour Me English en Gary Younge’s Who Are We

6. Omdat ik zeven jaar na afstuderen eindelijk toch wel weer zin krijg in die literaire wereld waar ik best veel van weet, een klassiek werk, en eentje waar ik slechts summier ben in ingewijd, een Spaanstalig werk: de Metamorphosen van Ovidius en Crónica de una muerte anunciada van Gabriel García Márquez

7. Omdat ik vind dat ik te weinig Nederlandstalige boeken lees, twee opgelegde exemplaren: jaren geleden vond ik werk van Arthur Japin en Erwin Mortier echt goed, misschien begin ik daar wel terug mee, misschien ook niet.

8. Omdat ik te weinig mee ben met wat vandaag de dag leeft in de literaire wereld: twee werken die nog moeten uitkomen in 2017.

9.  Omdat iedereen ook wel recht heeft op eens die lichtere hap: twee baggerboeken, of mooier omschreven ‘makkelijk te verteren lectuur’, ‘lectuur van het lichtere genre’, chicklit, Young Adult of nog iets anders.

10. De ruimte voor twee spontane ingevingen.

En dan zitten we weer aan twintig. Hierrr met die boeken!

Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | 1 reactie