Op de boekenplank in februari 2018

De overgave - Arthur Japin

 

Arthur Japin – De overgave

De overgave vertelt het verhaal van de pioniersfamilie Parker die in de twintigste eeuw een deel van de Texaanse grond tot de hunne verklaarde en zo onvermijdelijk in de strijd tussen Amerikanen en Indianen (correcter indigenous people of Native Americans) terechtkwam. Granny Parker leefde lang genoeg om het allemaal mee te maken en na te kunnen vertellen, wat ze hier doet, al is het dan met enige tegenzin.

Aan het begin van een leessessie moest ik meestal weer even wennen aan het ietwat oudere taalgebruik. Waarschijnlijk koos Japin hiervoor om de tijdsgeest weer te geven. Toch vind ik die keuze best wat gek aangezien het zich in Amerika afspeelt en het dus sowieso niet om oud-Nederlands ging. Ik herkende er alleszins geen Texaans in (behalve misschien de brutaliteit). Eens je door de taal heen las, sleurde het je mee van verhaal naar verhaal, bedenking naar bedenking, van tijdstip naar tijdstip. Het is zeker geen lineaire vertelling, maar toch voelt het als een heel organisch geheel. Graag gelezen, iets uit bijgeleerd en een die ik zou aanraden.

 

The Girls in the Picture - Melanie Benjamin

 

Melanie Benjamin – The Girls in the Picture

Wie de blog of op zijn minst mijn leeslijst volgt, weet dat ik nu stilaan bijna alles van Melanie Benjamins hand gelezen heb. The Girls in the Picture is haar meest recente roman, zopas verschenen in januari. Het plaatst je opnieuw middenin een stuk recente geschiedenis waar je misschien wel al van gehoord had, maar nu volop in ondergedompeld wordt. Deze keer laat ze dit stukje magie los op het Hollywood voor het Hollywood was, intussen al een eeuw geleden. Mary Pickford en Frances Marion zijn twee dames die aan de wieg van de filmindustrie stonden, als actrice en als scenariste. Ze hielpen elkaar, steunden elkaar, benijdden elkaar, waren vrienden, waren vreemden. Benjamin brengt opnieuw een stukje geschiedenis tot leven aan de hand van een hele gevoelswereld die ik mis in non-fictie boeken of artikels. Een aanrader, maar niet meteen haar beste boek. Dat zijn voor mij nog steeds The Aviator’s Wife en Alice I Have Been.

Advertenties
Geplaatst in Gelezen en geleefd | Tags: , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Brief aan de lente

P1070614

Liefste lente,

Deze brief om je te vertellen hoe welkom je bent! Je hebt lang op je laten wachten. Het is te zeggen, puur meteorologisch en astronomisch gezien duurt het elk jaar even lang tot je terug komt. En elk jaar weet ik dat ik me laat vangen aan die periode tussen de feestdagen en de échte lente, dat die nog veel langer duurt dan je denkt, dat ik dan al gauw genoeg krijg van de koude en vooral die donkere dagen. Laat het licht en de zon nu maar komen!

Maar genoeg over het weer, laten we het hebben over jou, over wat je in petto hebt.

Morgen wordt mijn metekind vier maanden en dat vind ik toch wel lichtjes ongelofelijk. Ik kijk naar hem en zie die hele kleine baby niet meer, maar toch lijkt het nog gisteren dat hij in onze familie kwam. Oh en zijn grote broer, die is nog steeds mijn grote vriend! Elke dinsdagavond bij hen misschien zelfs een klein beetje meer.

Volgende week is er ook mama’s verjaardag. Voor altijd net geen 50 zou ze dan 57 geworden zijn. Ik wil me zo graag kunnen voorstellen hoe ze zou geweest zijn op 57. Ik denk maar aan hetzelfde maar een beetje ouder. Voor altijd ouder ook, ik je kind. Mama was ook altijd een beetje lente. Ik weet niet of het door de donkere dagen is, maar ik heb de laatste maanden slechts oppervlakkig aan haar gedacht. Had precies wat schrik teveel te voelen. Terwijl ik tegelijk het gevoel heb dat ik nog zoveel verhalen te vertellen heb, over onze tijd samen, over onze tijd zonder elkaar. Ik reken op jou, lente, om ook dat weer wat te ontdooien. Verdriet kan mooi zijn, als het zacht kan plaatsnemen.

Eind april zijn M. en ik vijf jaar samen, nog zo’n getal dat de tijd tegelijk wel en niet kan bevatten. Soms lijkt het alsof hij er altijd al was, we elkaar al jarenlang kennen, soms valt op hoeveel we niet samen beleefd hebben. We vieren ons houten jubileum in Disney, waar anders?

Maar ook daarnaast zitten de weekends alweer bomvol. Weekendjes, naar Londen, naar Kreta, naar Kiev, privé én werkgerelateerd. Weekenden thuis, met veel uitgenodigde familie en vrienden, er actief moeite voor doen mensen vaker te zien, thuis uit te nodigen. Thuis, in ons huis!

Ook dat blijft nog even een constante: ons huis. Het is nog niet af, maar even geen grote werken meer. Die zullen voor de zomer zijn. Wel kleinere klusjes, verder inrichten, kleine stapjes waar ik echt oprecht van geniet.

En he lente, als we het dan toch weer even over het weer mogen hebben, misschien ook meer tijd in de tuin? Dat zou fijn zijn.

Lieve groeten,
geen winterkind,
Rini

Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Op de boekenplank in januari 2018

 

Lisa Wingate – Before We Were Yours

Dit boek verhaalt een stukje Amerikaanse geschiedenis dat nog niet eens zo lang geleden is en daarom net des te ongelofelijker is. Door de ogen van Rill Foss en haar jongere broers en zussen, leren we hoe arme kinderen in de jaren 1920-1950 soms weggeroofd werden van hun ouders, met geweld of leugens, en ze zo in een weeshuis terecht kwamen. Bevoorrechte families met een kinderwens konden uit deze poel van kinderen toch hun wens in vervulling zien gaan, zonder dat ze wisten hoe deze kinderen echt ‘wees’ geworden waren of dat de onnoemlijk hoge sommen die ze hiervoor betaalden vooral niet naar de kinderen gingen die nog in het weeshuis verbleven. Daarnaast lezen we het verhaal van een hedendaagse bevoorrechte familie, waar stilaan duidelijk wordt dat dit verleden best wel eens hun verleden kan zijn.

Persoonlijk vond ik het niveau van de hedendaagse verhaallijn niet op kunnen tegen de kunst waarmee het verhaal van de kinderen Foss 78 jaren eerder verteld wordt. Misschien twijfel ik zelfs een beetje aan de meerwaarde ervan, behalve dat het het verhaal tegen een hedendaags daglicht plaatst, duidelijk maakt hoe recent het is, en het misschien bovenal wat hoop geeft. Toch zit de kracht van dit boek sowieso in de stukken uit het standpunt van de kinderen, die een fictioneel voorbeeld zijn van wat te gek lijkt om te bevatten als feiten. Een aanrader!

 

Carrie Hope Fletcher – All That She Can See

Dit boek begint als een mierzoet verhaal met een snuifje magisch realisme: Cherry, dochter van een bakker, leert wanneer deze sterft met haar verdriet om te gaan door te… bakken. Hierdoor leert ze dat ze gevoelens in haar baksels kan meegeven en dat deze ook mensen kunnen helpen. Meer nog: van kindsaf weet ze eigenlijk al dat ze negatieve gevoelens ook kan zien. Het verhaal focust voornamelijk op het huidige stadje waar ze haar bakkerij heeft geopend met het doel zijn inwoners en hun gevoelens te helpen in evenwicht brengen.

Dit op zich was voor mij waarschijnlijk al meer dan genoeg verhaal geweest, eentje om je aan op te warmen. Al helemaal als ze een jongeman leert kennen die in tegenstelling tot haarzelf alle positieve gevoelens kan zien en die daar op een heel andere manier mee omgaat dan Cherry. Toch – licht spoiler alert – ontspoort dit verhaal op een gegeven moment en gaat het alle kanten uit, wordt het pure fantasie en thriller, en wordt daar zelfs in een vrij snel tempo doorheen geraasd. Heb ik het graag gelezen? Ja. Ben ik overtuigd? Nee, en dat komt zonder twijfel door dat einde.

 

Carrie Hope Fletcher – On the Other Side

Het is geen toeval dat ik opnieuw een boek van Carrie Hope Fletcher lees. Ik ben fan van haar. Op basis van dat ene boek waar ik niet laaiend over was? Nee. Op basis van haar vlogs en haar musical carrière. Carrie vlogt over het leven, over body image, over Harry Potter en Disney, over haar job als musicalactrice. En kan ze zingen! Ze intrigeert me en van de eenzijdig relatie die we hebben door een scherm en de dingen die ze daarin vertelt, denk ik dat we goed overeen zouden komen. Maar naast vloggen en acteren, schrijft Carrie ook. En net zoals ik me destijds bij John Green afvroeg, vraag ik me ook bij Carrie af – met de nodige jaloezie, geef ik toe – of ze boeken kan uitbrengen omdat ze vlogt en heel wat volgers heeft die ze dus wel zullen kopen, of omdat het echt goede boeken zijn?

On the Other Side gaat over de overleden Evie Snow die eerst haar geheimen moet onthullen aan de overlevenden alvorens ze door kan naar het eeuwige, gelukkige leven. Niet zo’n originele, spannende premise, maar wel een die ze opnieuw met warmte en een dikke saus magisch realisme neerzet. Het verhaal bleef deze keer veel beter binnen de lijnen en was best aangenaam om lezen. Overtuigd? Nog altijd niet helemaal, maar ik vraag me ook altijd af of ik wel door die met jaloezie gekleurde bril kan kijken die me al op voorhand zegt “dat het wel om het vloggen moet zijn dat ze dit kan doen”. En tegelijk denk ik: Wie ben ik om te oordelen? Ze werkt er zo ontzettend hard voor, voor alles dat ze doet. En hoe kan ik jaloers zijn, als ik zelf nog nooit een boek van begin tot einde heb afgewerkt? Dus, opnieuw: Een literaire topper? Nee. Een hartverwarmend verhaal met een paar originele magische elementen? Ja.

Carrie Hope Fletcher – A Winter’s Tale

A Winter’s Tale is een inimini novelle die bij On The Other Side hoort, in de zin dat het een deel van het verhaal vertelt dat niet in de roman vertelt wordt, aangezien het deel uitmaakte van een andere persoon zijn standpunt. Een amusante aanvulling!

Geplaatst in Gelezen en geleefd | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Over het geluk van een doodgewone ongewone dag

Vandaag was een doordeweekse dag. Een werkdag. Toch zag hij er wat anders uit dan de meeste woensdagen. Een hogeschool in Brussel had me gevraagd om enkele gastcolleges te komen geven over e-commerce in touroperating.

IMG_2160

Vanmorgen stapte ik dus op de tram en de trein richting Brussel. Voor iemand die op 2 km van haar dagelijkse werkplek woont, een uitstapje. Op de trein ging ik nog even door mijn presentatie heen. Ik voelde wat lichte spanning, maar op zich is praten voor een groep iets wat ik best graag doe. Het is mij ook niet vreemd met een verleden in het jeugdwerk en een korte stop in het onderwijs. Ik was er gerust op, had er zin in. Gisteren volgde ik een workshop over mindfulness en terwijl ik die gevoelens gewaar werd, besefte ik ook dat het best ‘mindful’ was die gewaar te worden.

IMG_2182

Aangekomen in Brussel, vond ik het heerlijk om de korte wandeling naar de school te maken. Langs de galeries Hubert, de Grote Markt, de Beurs. Opnieuw, een mini-uitstapje. Ik werd er blij van en ik was mij bewust van het feit dat die korte wandeling me blij maakte.

IMG_2201

De docent die me uitnodigde is een vlotte kerel, iemand waarmee ik gemakkelijk kan praten. Ik kwam ook kort in contact met andere collega’s van hem. En ik genoot. Van het bijpraten, gedachten uitwisselen, nieuwe mensen leren kennen. Van mijn tenen heel even in het water van een andere wereld te dippen. Een wereld die me niet helemaal vreemd is, maar toch een stuk anders is dan die waarin ik me zelf momenteel beweeg. Ik merkte dat ik een open houding en zelfvertrouwen uitstraalde. Of het gedrag of het gevoel er eerst was, is een kwestie van de kip of het ei, maar maakt op zich ook niet uit. Het maakte me blij.

IMG_2205

Net zoals de gastcolleges zelf, waar vast dingen beter aan konden, maar waar ik ook een berusting in had: ik had mijn best gedaan. Geloof me vrij, er zijn meer dan genoeg dagen waarin ik tot het oneindige kan piekeren over zaken die ik anders had moeten doen. Dit keer kon ik het wel loslaten, blij zijn met wat ik gepresteerd had en dat goed genoeg vinden. De mindfulness coach van gisteren kon opnieuw een tevreden duim opsteken.

IMG_2208

Dat neemt niet weg dat ik na die uren vertellen, interageren en vragen beantwoorden uitgeput was. Ik keek er naar uit om naar huis te gaan. Ons eigen huis, steeds meer onze thuis, mijn vriend. Ik besefte dat ik daar graag ben, dat ik daar gelukkig ben. Dat ik de laatste tijd vaker besef dat ik best gelukkig ben. Toen ik thuiskwam en mijn vriend vertelde dat het een speciale dag was, omdat het blijkbaar 5 jaar geleden is dat we vrienden werden op Facebook, was ook dat de kers op de taart.

IMG_2213

Vertel ik over deze dag om te tonen dat mijn leven geweldig is? Nee, integendeel. Wel net omdat ik zelf veel verdwaal in vragen en ideeën over dingen die ik anders wil, die ik in de toekomst wil bereiken, die het geluk steeds als iets ‘toekomstig’ maken. Terwijl ik als ik het besef, het toelaat, ook best wel gelukkig mag zijn, gelukkig kan zijn, met het hier en nu.

Ik schrijf het zelf liever aan toeval toe dat er gisteren ook die mindfulness workshop was. Het is niet de eerste keer dat ik zo’n dag van tevredenheid meemaak. Maar misschien werd het wel een beetje extra onderstreept, wetende dat dit net is wat mindfulness ook wil meegeven: blij zijn om het hier en nu, gevoelens aanvaarden zoals ze zijn, jezelf aanvaarden zoals je bent, en dat allemaal genoeg vinden. Een mooie gedachte voor een perfectionist zoals mezelf! Misschien ook voor jou?

 

 

Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Disneyland tip: partnerhotels

Ik heb elke Disneyfilm gezien en kende als kind mijn favorieten ook uit het hoofd. Toen ik een lief kreeg dat nogal wild is van pretparken, werd Disneyland iets minder een droombestemming, maar meer een regelmatig weekendje weg. Met een abonnement op zak zijn we de laatste jaren al een handvol keren naar daar geweest. Uiteraard dromen ook wij van een verblijf in een echt Disneyhotel en dan nog het liefst van al het Disneyland Hotel dat over het park heen kijkt. Helaas laten ook onze budgetten dat niet toe.

Daarom gaan we bijna altijd voor the next best thing: de Disney partnerhotels. Dit zijn geen hotels uitgebaat door Disney zelf, maar Disneyland is er wel een akkoord mee aangegaan, waardoor ze enerzijds het goedkeurend label van partnerhotel mogen dragen, maar anderzijds ook in een aantal voordelen voorzien. Zo kan wie in een partnerhotel verblijft genieten van een gratis shuttle van en naar de parken of de luchthaven, kan je je aankopen uit de parkwinkels naar je hotelkamer laten brengen en ook in het hotel zelf is een kleine winkel voorzien. Bovendien zijn tweepersoonskamer zo goed als onvindbaar in de Disneyhotels, aangezien ze van een standaar 2+2 bezetting uitgaan. Als koppel betaal je daar dus meteen een meerprijs voor.

Oorspronkelijk ging onze voorkeur uit naar het Dreamcastle hotel. Een statige lobby verwelkomt je als prins of prinses in je Middeleeuws kasteel. Je eigen majestueuze kamer kan naast een dubbel bed voorzien zijn van een stapelbed waarop kleurplaten de jongste heren en vrouwen verwachten. Of toen we met een bevriend koppel gingen, kregen we een aangrenzende kamer met tussendeur die we naar keuze open (overdag) of dicht (’s nachts) konden laten. Onze vriendin was toen zwanger en spreekt nog steeds over haar laatste goede nachtrust daar in Dreamcastle. Aan het ontbijt is er ruime keuze uit hartige of zoete lekkernijen. Voor de kleinsten durft prinses Justine, het hotel zijn eigen character, je we eens te vergezellen. Achter een kinderstoel is het zoeken, maar daar hebben wij zelf zonder kinderen minder boodschap zijn. Andere kleine hotelservices die me hier bevallen zijn de bewaakte ruime parking, de keuze om je lakens en handdoeken al dan niet te laten verversen in ruil voor een kleine verrassing, en in het geval van een snelle check-out hoef je enkel je sleutelkaartjes in een bus te deponeren. Hup, voor je het weet zit je alweer op de shuttle naar Disneyland of de trein naar huis.

Tot twee keer toe was Dreamcastle al volgeboekt en kozen we voor een ander partnerhotel. De eerste keer was dat Kyriad Hotel… wat eerlijk gezegd een teleurstelling was. Als trekpleister pronken ze met een kleine kinderboerderij. Allemaal goed en wel, maar dat ruik je ook meteen bij aankomst. Verder bezat het hotel veel minder sfeer en durf ik de ontbijtruimte eerder een ontbijthal te noemen die aan een schoolcafetaria met uitgebreid buffet waar je moest grabbelen wat te grabbelen viel, denken. Je zal met goeie argumenten moeten komen om me daar opnieuw naartoe te laten gaan, wetende dat er naast Dreamcastle en Kyriad nog drie andere partnerhotels te proberen zijn: Explorer’s Hotel, Magic Circus en B&B Hotel.

Explorer’s Hotel probeerden we nog niet, maar sta ik zeker wel voor open. Nieuwe favoriet is echter Magic Circus. Dit is van dezelfde keten (Vienna House) als Dreamcastle en valt qua kwaliteit en service dus zeker te vergelijken. Qua inkleding was het een aangenamen verrassing. Ik verwachtte me aan veel schreeuwerige kleuren, clowns, hoela hoeps en ballen. Ja, de kleuren rood en geel zijn zeker dominant aanwezig, maar het geheel is veel stijlvoller dan ik had verwacht: geen schreeuwerige clownstaferelen, maar vintage zwart-wit foto’s, een vleugje nostalgie en een hint naar fifties glamour. De ontbijtruimte biedt hier net iets meer gelegenheden om als koppel dertigers wat meer afzonderlijk te zitten. Maar verder zijn Dreamcastle en Magic Circus zeker aan elkaar gewaagd! Een mooie inkleding, maar ook niet té, kamers en een ontbijt die in orde zijn, maar vooral een degelijke prijs-kwaliteit verhouding. Aanraders!

Nog een laatste tip als uitsmijter: toch benieuwd naar de sfeer van de Disneyhotels zonder er te hoeven overnachten? Iedereen is welkom om in de lobby binnen te lopen én je hoeft er niet te verblijven om er een reservatie in het restaurant te maken. Zo hebben wij op zaterdagavond met een heerlijk diner of buffet in de buik al heel wat hotelsfeer opgesnoven.

Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Op de boekenplank in augustus 2017

Angela Carter – Nights at the Circus

Nights at the Circus van Angela Carter was een van de boeken op de verplichte lectuurlijst van mijn eerste jaar taal- en letterkunde. In tegenstelling tot Dickens’ Great Expectations waarvan ik na een hoofdstuk of twee besloot dat het onbegonnen werk was en dat ik zonder veel scrupule langs de kant heb gelegd, was het nooit mijn bedoeling dit boek niet uit te lezen. Ik las het graag en zat al aardig ver, maar door tijdsgebrek en examens is het uiteindelijk nooit uit geraakt. Toch zijn heel wat scènes me steeds bijgebleven. Een reusachtige vrouw met vleugels spreekt dan ook tot de verbeelding. Een plotstelling die op zich vrij ongeloofwaardig klinkt, maar het is geen puur fantastisch werk, plaats het liever onder de noemer ‘magisch realisme’.

Het boek speelt het hele verhaal lang met de twijfel of ze nu echt een biologisch wonder is of eerder een slimme businessvrouw? Of: heeft ze echt vleugels of doet ze maar alsof? Door dit eigenaardige trekje leidt ze in ieder geval een leven in omgevingen waar steeds wat mysterie rond hangt: een plezierhuis, een rariteitenkabinet, een variétéshow, een circus. Meer nog: ze slaagt er in om in elk de nodige glamour en goedaardigheid te vinden. Er valt ook heel wat te zeggen over de extra lagen, over de tijdssetting aan het begin van de industriële revolutie en over het feministisch manifest dat het ook in zich houdt. Maar daar hoef je je als je wil helemaal niets van aan te trekken. Het is gewoon een heel sfeervol boek, waarin je mee slentert tussen geloof en ongeloof, de goot en het podium, gevaar en privilege. Interesseert de meer theoretische benadering je wel, kan ik je deze link aanraden.

Voor dat extra vleugje persoonlijke magie, kan ik bovendien zeggen dat ik zo’n dikke tien jaar na datum eindelijk dit boek van cover tot cover uitgelezen heb in de meest uitgelezen plek die je je kan bedenken: het Magic Circus Hotel te Parijs.

Wat we daar deden? Wij durven wel eens op regelmatige basis naar Disneyland te gaan, maar meer daarover in een volgende post.

Geplaatst in Gelezen en geleefd | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

2017 in 12 beelden

1. Januari was de maand waarin ik een nieuwe ochtendroutine creëerde met slow mornings (en ik veel meer blogs las dan me de rest van het jaar gelukt is).

2. Februari was de maand waarin we ons prachtige droomhuis kochten.

3. Maart was de maand waarin we aan 40 dagen vegan deden (en waardoor ik nu nog steeds koemelk uit mijn dieet schrap met vrolijkere darmen als resultaat).

4. April was de maand waarin we wettelijk gingen samenwonen.

5. Mei was de maand waarin ik naar Thailand reisde met mijn schoonste nicht.

6. Juni was de maand waarin we de sleutels van ons huis kregen en met volle vaart aan de slag gingen.

7. Juli was de maand waarin we hard aan ons huis verderwerkten en verhuisden (dank je aan werkelijk ie-de-reen die op eender welke manier een steentje heeft bijgedragen, ik word nog steeds een beetje stil als ik denk aan hoe talrijk jullie waren).

8. Augustus was de maand waarin ik terugkeerde naar Palencia, voor altijd een beetje mijn thuis, en mijn lieve internationale vrienden terugzag (en er te veel bijgepraat werd om degelijke foto’s te nemen).

9. September was de maand waarin ik officieel aan mijn nieuwe job begon (en een gewéldige 29ste verjaardag had).

10. Oktober was de maand waarvan ik in een sneltempo meerdaagse tripjes maakte naar Turkije, Nederland, Griekenland en het Verenigd Koninkrijk.

11. November was de maand waarin ik meter werd (naast het huis toch wel de topgebeurtenis van 2017, denk ik).

12. December was de maand waarin ik mijn lijf eindelijk wat rust probeerde te geven, en zo ook mijn hart en hoofd door te beseffen wat een jaar het geweest is. Om het bij gebrek aan een mooi Nederlands equivalent in het Engels te zeggen: I’m counting my blessings.

Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Een reactie plaatsen