Op de boekenplank in augustus 2017

Angela Carter – Nights at the Circus

Nights at the Circus van Angela Carter was een van de boeken op de verplichte lectuurlijst van mijn eerste jaar taal- en letterkunde. In tegenstelling tot Dickens’ Great Expectations waarvan ik na een hoofdstuk of twee besloot dat het onbegonnen werk was en dat ik zonder veel scrupule langs de kant heb gelegd, was het nooit mijn bedoeling dit boek niet uit te lezen. Ik las het graag en zat al aardig ver, maar door tijdsgebrek en examens is het uiteindelijk nooit uit geraakt. Toch zijn heel wat scènes me steeds bijgebleven. Een reusachtige vrouw met vleugels spreekt dan ook tot de verbeelding. Een plotstelling die op zich vrij ongeloofwaardig klinkt, maar het is geen puur fantastisch werk, plaats het liever onder de noemer ‘magisch realisme’.

Het boek speelt het hele verhaal lang met de twijfel of ze nu echt een biologisch wonder is of eerder een slimme businessvrouw? Of: heeft ze echt vleugels of doet ze maar alsof? Door dit eigenaardige trekje leidt ze in ieder geval een leven in omgevingen waar steeds wat mysterie rond hangt: een plezierhuis, een rariteitenkabinet, een variétéshow, een circus. Meer nog: ze slaagt er in om in elk de nodige glamour en goedaardigheid te vinden. Er valt ook heel wat te zeggen over de extra lagen, over de tijdssetting aan het begin van de industriële revolutie en over het feministisch manifest dat het ook in zich houdt. Maar daar hoef je je als je wil helemaal niets van aan te trekken. Het is gewoon een heel sfeervol boek, waarin je mee slentert tussen geloof en ongeloof, de goot en het podium, gevaar en privilege. Interesseert de meer theoretische benadering je wel, kan ik je deze link aanraden.

Voor dat extra vleugje persoonlijke magie, kan ik bovendien zeggen dat ik zo’n dikke tien jaar na datum eindelijk dit boek van cover tot cover uitgelezen heb in de meest uitgelezen plek die je je kan bedenken: het Magic Circus Hotel te Parijs.

Wat we daar deden? Wij durven wel eens op regelmatige basis naar Disneyland te gaan, maar meer daarover in een volgende post.

Advertenties
Geplaatst in Gelezen en geleefd | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

2017 in 12 beelden

1. Januari was de maand waarin ik een nieuwe ochtendroutine creëerde met slow mornings (en ik veel meer blogs las dan me de rest van het jaar gelukt is).

2. Februari was de maand waarin we ons prachtige droomhuis kochten.

3. Maart was de maand waarin we aan 40 dagen vegan deden (en waardoor ik nu nog steeds koemelk uit mijn dieet schrap met vrolijkere darmen als resultaat).

4. April was de maand waarin we wettelijk gingen samenwonen.

5. Mei was de maand waarin ik naar Thailand reisde met mijn schoonste nicht.

6. Juni was de maand waarin we de sleutels van ons huis kregen en met volle vaart aan de slag gingen.

7. Juli was de maand waarin we hard aan ons huis verderwerkten en verhuisden (dank je aan werkelijk ie-de-reen die op eender welke manier een steentje heeft bijgedragen, ik word nog steeds een beetje stil als ik denk aan hoe talrijk jullie waren).

8. Augustus was de maand waarin ik terugkeerde naar Palencia, voor altijd een beetje mijn thuis, en mijn lieve internationale vrienden terugzag (en er te veel bijgepraat werd om degelijke foto’s te nemen).

9. September was de maand waarin ik officieel aan mijn nieuwe job begon (en een gewéldige 29ste verjaardag had).

10. Oktober was de maand waarvan ik in een sneltempo meerdaagse tripjes maakte naar Turkije, Nederland, Griekenland en het Verenigd Koninkrijk.

11. November was de maand waarin ik meter werd (naast het huis toch wel de topgebeurtenis van 2017, denk ik).

12. December was de maand waarin ik mijn lijf eindelijk wat rust probeerde te geven, en zo ook mijn hart en hoofd door te beseffen wat een jaar het geweest is. Om het bij gebrek aan een mooi Nederlands equivalent in het Engels te zeggen: I’m counting my blessings.

Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Een reactie plaatsen

De dubbele standaard van Steracteur Sterartiest

Voor ik mijn eigen mening en bedenkingen induik, moet ik eerst een aantal zaken van de baan ruimen. De reden waarom ik überhaupt naar Steracteur Sterartiest ben beginnen te kijken is omdat ik best wel fan ben van Tinne Oltmans. Ik zag de eerste twee seizoenen van Ghost Rockers in mijn fascinatie voor jongeren-tv en volgde nadien vooral haar YouTube kanaal Oltmans en Rau. Tinne kan acteren, zingen en dansen en neemt de kansen die ze daardoor krijgt niet zomaar als een evidentie aan. Doordat ze in deze wedstrijd openlijk praatte over het bezoeken van een psycholoog en dat daar niets vreemd aan hoeft te zijn, is mijn respect voor haar alleen maar toegenomen. Ik begrijp dat deze wedstrijd niet gaat om wie het beste zingt, maar om wie de meeste stemmen krijgt. Ik wil geen enkele afbreuk doen aan de prestaties van eender welke kandidaat. Naar iedereen, hoedje af. Dat gezegd zijnde, waren bij de laatste vier de twee vrouwen, Ianthe en Tinne, zangtechnisch nu eenmaal beter dan de twee mannen, Sieg en Michiel. Er is in de wedstrijd geen enkele regel die zegt hoe moeilijk of hoe gemakkelijk de kandidaten het zichzelf moeten maken. Dat een Sieg, die niet zo’n brede range heeft, daarom vaak hetzelfde soort liedjes bracht, of dat een Michiel al vlug zijn genre vond, *show*, is daarom allemaal oké. Tinne ging duidelijk veel bewuster naar haar grenzen op zoek, heeft veel meer uitgeprobeerd, en heeft zich zo misschien zelf meer kunnen ontplooien en leren, maar heeft daarom niet de wedstrijd het slimst gespeeld. Daar kan ik allemaal mee leven. Maar waar ik het een beetje moeilijk mee heb en wat mij nu toch de pen doet pakken is dat de jury wel twee maten en gewichten leek te hebben… een voor de mannen, een voor de vrouwen.

©één

De laatste afleveringen hoorde ik mezelf al af en toe zeggen “bij mannelijke kandidaat X zouden ze daar nooit iets over gezegd hebben” wanneer er bij de vrouwen op foutjes – of laten we het ‘kansen tot verbetering’ noemen – werd gewezen. Zolang de mannen maar show gaven en het publiek voor zich wonnen, was het allemaal goed en wel. Er werd niets meer over de zang gezegd. De vrouwen, die voor zichzelf de lat qua zang al een stuk hoger legden, mochten zich dan toch aan een strengere feedback naast de performance verwachten. Maar nooit was het zo duidelijk als in de laatste aflevering deze week. Tinne en Michiel brengen beiden een ‘dansnummer’. Bij Michiel staan er dansers rond, worden er glitters gegooid, de jury prijst hem de hemel in en er wordt letterlijk gezegd: “De zang, ik ben zelfs gewoon op de zang vergeten letten.” Tinne staat alleen op het podium in een mooie witte jurk met voile, maar moet de performance verder helemaal zelf dragen. Gers laat weten dat haar timing niet helemaal juist zat, Kristel… zegt niets, en Ingeborg zegt: “Ik mis Sieg, die was StuBru, dit was Studio 100.” Ik viel omver en wilde op de barricade staan en tegelijk Tinne een dikke knuffel geven. Dus aan Michiel wordt een wild card gegeven van hoe hij zong omdat het een goeie show was, terwijl Tinne die van de productie dit keer geen dansers en glitters kreeg, te horen krijgt dat haar timing beter kon. Kristel impliceert door heel vreemd niets te zeggen dat het oerslecht was. Dat zwijgen deed volgens mij meer kwaad dan gewoon zeggen “het was minder mijn ding” of “je hebt al betere dingen gebracht”. En terwijl Tinne al weken verschillende genres uitprobeert en in alle eerlijkheid veel meer uitblonk in een volwassener Good God of Ik wil niet dat je weggaat dan in een jongere Teenage Dirtbag, ze een magische nieuwe dimensie geeft aan een hit als A Sky Full of Stars nadat ze om technische problemen opnieuw moest beginnen, bewees dat ze ballads als Wer Bisto of een breekbare I’m With You moeiteloos kan neerzetten, en compleet verraste met een edgier en donkerder Don’t let me down, plaatst Ingeborg ze nu ineens zonder veel poespas terug in het hokje ‘studio 100’ neer. Wauw, waar komt al die meedogenloosheid vandaan? En waarom werd er bij de mannen zoveel met de mantel der liefde toegedekt?

tinne oltmans steracteur sterartiest - een

©één

Ik ben niet de persoon die actief in een feministische groep als ‘Niet in mijn pretpark / Feminisme is voor iedereen‘ optreedt, maar ik vind het goed dat er anderen zijn die dat wel doen. Ik ben wel de persoon die zich vragen stelt bij onrechtvaardigheid, op gelijk welke manier. Ik heb geen antwoorden op mijn vragen hierboven. Ik kan alleen maar om me heen kijken en observeren wat ik waarneem, daar lijnen in proberen trekken. En dan moet ik toegeven dat wij vrouwen toch weinig aan elkaars kant staan. Concurrenten, dat zijn we. Of zo gedragen we ons, liever. We zien in de ander een bedreiging, want of ze zijn mooier, slanker, hebben meer vrouwelijke rondingen, worden vaker uitgenodigd, komen beter overeen met de baas, kunnen iets gewoon beter. Dus stappen we over elkaar heen, spreken we kwaad. En nee, ik wil niet iedereen over dezelfde kam scheren of clichés als die venijnige vrouwen en die nonchalante mannen in de hand werken. Dan doe ik net wat de jury ook doet: “Och, bij die mannen gaat het allemaal wel goed, bij die vrouwen kan het toch beter.” Kijk voor het tegendeel bijvoorbeeld naar het wederzijds respect dat zichtbaar was tussen Ianthe en Tinne of de acties die Yentl Keuppens en Shannen Van den Hoek (Coeur Belgique) voor Tinne voerden. De vraag blijft net, waar komt dat idee vandaan dat we elkaars concurrent zijn? Wie daar theorieën over heeft of kent van mensen die daar veel meer in onderlegd zijn dan ik, deel het gerust. Ik ben zelf die wedloop zo moe, maar kan er ook niet aan ontsnappen. Ik voel dat er over me heen gelopen wordt. Ik weet dat er kwaad over me gesproken wordt. Ik weet niet wat ik daar zelf aan kan veranderen, behalve dan dat ik voor mezelf bewust kan proberen dat niet met anderen om me heen te doen, of ze nu man of vrouw zijn trouwens.

Geplaatst in Bekeken en beleefd, Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Door de ogen van een kind

Wanneer mijn neefje van bijna twee met me speelt…

…kijkt hij me soms vragend aan

…geeft hij soms vastbesloten aan wat hij wil

…kan hij soms minutenlang stil verder spelen, maar ik kan er op vertrouwen dat hij zelf wel zal aangeven als het niet leuk meer is

…kan hij soms luid schateren bij de kleinste onverwachte wending

 

Wanneer mijn neefje van bijna twee met me speelt…

…gooit hij zich soms in blind vertrouwen in mijn armen, geen haar op zijn hoofd dat er aan denkt dat je hem niet zou vangen

…laat zijn durf hem soms toch even in de steek en komt hij je hand vragen, samen gaat het beter

…en zijn Duplo giraf soms van de auto valt, houdt hij hem zorgzaam vast, zijn armen bieden troost

…en zijn babybroertje huilt, stopt hij snel even zijn tuutje in zijn mond alvorens hij weer verder speelt

 

Dan vraag ik me af…

Waar verliezen we dat blind vertrouwen in elkaar?

Daar waar we de zorg voor elkaar verliezen?

Eerlijk en lief zijn voor elkaar lijkt soms zo moeilijk als volwassene.

Keken we allemaal maar wat vaker door de ogen van een kind.

Geplaatst in mama & andere familiale warmte, Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Liefste metekind – 22 november 2017

Liefste metekind,

Bijna dertig jaar geleden kreeg je papa er een nichtje bij, mij. Hij was het eerste kleinkind in de familie, later de oudste broer, de oudste neef. Dat merk je, toch? Zelf was ik het eerste meisje, later de oudste zus, de oudste nicht. Dat merk ik aan mezelf, soms.

Bijna achtentwintig jaar geleden werd je peter geboren. Mama, de zus van Mutti werd zijn meter en dat deed ze zo ontzettend graag. Je peter droeg altijd een speciaal plekje in haar hart. Ze kende hem ook door en door, meer dan hij waarschijnlijk zelf besefte.

Bijna vijf jaar geleden schreef ik een brief naar je peter. Over hoe hij zijn meter verloor toen mijn mama er niet meer was. En hoe haar afwezigheid altijd ergens tussen ons in zweeft op nieuwjaarsdag.

Bijna twee jaar geleden werd je grote broer geboren. Dat deed me meer dan ik ooit had gedacht. Veel meer dan eender welk ander kindje van familie of vrienden. Toen ik dat aan je Mutti vertelde, zei ze dat haar dat niet verbaasde. Dat de laatste jaren ons dichter bij elkaar hebben gebracht, maar dat het er ook altijd geweest was: dat als we met ons vijven speelden, haar jongens zich meer inhielden, en zus en ik ons juist meer uitleefden, en dat we toch gewoon allemaal zo onbezonnen onszelf waren samen. Dat had mama ons veel vroeger los moeten laten, ze ons perfect als broers en zussen op zou kunnen voeden hebben.

Bijna twee maand geleden kreeg ik een Ikea meter in mijn handen gestopt bij je thuis. Of ik misschien jouw meter wilde worden? Natuurlijk! Daar moest ik niet over nadenken. Maar het was pas toen ik er over begon na te denken dat de werkelijkheid ervan tot me begon door te dringen. Dat ik het tegelijk niet verwacht had en het zo ontzettend veel voor me betekent. Om alles wat hierboven staat, maar ook gewoon om je broer en je mama en je papa. Om jou.

“De cirkel is rond,” zei je Mutti, “je mama’s metekind en jij nu samen meter en peter.” Ook al was het waarschijnlijk niet zo bedoeld, maar is het wel zo uitgedraaid.

Ik hoef je dit allemaal niet te vertellen. Ooit, ooit binnen dertig jaar of zo, als het laatste puzzelstukje valt, tussen de regels in, zal je misschien dezelfde cirkel trekken als je Mutti.

Het enige dat ik je hoef te vertellen is dat zelfs nu ik je nog niet ken, mijn hart al vol van liefde is voor jou. Om alles wat hierboven staat, om jou, om je mama en papa, omdat ik je meter mocht zijn.

Welkom in onze familie.

Zo ontzettend veel liefs,

je meter

Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , | 1 reactie

Op de boekenplank in mei 2017 – Thailand

Mei was de maand van de vakantielectuur: Someday, Someday Maybe van niemand minder dan Lauren Graham. Jawel, je leest het goed, de actrice die voor altijd ‘Rory’s mama’, ‘uitbater van de Dragonfly Inn’ of ‘Luke’s ware’ zal zijn. Someday, Someday Maybe zou je chicklit kunnen noemen, maar dan net niet meisjesachtig genoeg. (What is, by the way, maar laat ik hier niet in een feministische beschouwing vervallen.) Noem het liever lichte, humoristische lectuur over een jonge vrouw die haar weg zoekt in de acteerwereld. Geen onnodige glamour en idealisering. Wel een realistische blik met een sprankje hoop. Gilmore Girls? Nee. Autobiografisch? Wie weet… Ik ging alvast niet op zoek naar Grahams echte verhaal op het net, maar dat ze zelf actrice is, geeft het toch wel een extra gelaagdheid mee die eender welke andere schrijver van het lichtere werk gemist zou hebben. En geloof me, met die collega’s van het genre kan ze zich best meten.

Veel meer is er niet gelezen die maand, noch de maanden die volgden en waarin we ons op onze verbouwingen stortten. Om het goed te maken enkele foto’s van Thailand, de achtergrond waartegen ik dit boek las.

Geplaatst in Gelezen en geleefd, reizen | Tags: , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Over jongleren en schouderklopjes


Oktober was een maand vol meerdaagse tripjes voor het werk, onregelmatige uren en dus weinig structuur. Veel werk tussendoor ook. Begrijp me niet verkeerd, ik ben ongelofelijk dankbaar voor die kansen, maar ik keek ook wel hard uit naar de herfstvakantie. Een weekje thuis, orde op zaken stellen, en nadien weer structuur kunnen inlassen en routine opbouwen. De herfstvakantie kwam, ik sliep wat langer, nam af en toe tijd om te lezen, we werkten verder in ons huis, en de herfstvakantie ging. De orde bleef uit.

Was ik een jongleur, had ik gehoopt in de herfstvakantie weer al mijn balletjes de lucht in te krijgen: een balletje huishouden, een balletje renoveren, een balletje wandelen, een balletje lopen, een balletje gezond eten, een balletje piano, een balletje lezen, een balletje familie, een balletje vrienden, een balletje werk. Helaas houd ik er slechts enkele in de lucht en kijk ik met een vermoeide blik toe hoe er nog vanalles op de grond ligt. Ik ging op tijd slapen in die week herfstvakantie, kon er later uit, en toch voel ik me lichamelijk nog meer geradbraakt dan ervoor. Balletjes vallen dus al sneller op de grond. Want mijn lijf wil niet mee en mijn schouders gaan wat meer hangen op zoek naar motivatie. Gelukkig sta ik nog steeds bovenop dat podium van een thuis en een lieve vriend, stevige grond onder mijn voeten. Toch voel ik me weinig jongleur, met al die ballen op de grond, en de deuken in de exemplaren die ik wel in de lucht houd, met vallen en weer oppikken. 

Tot ik daarnet door mijn blogconcepten scrollde en eentje van begin dit jaar openklikte. ‘2017 in 12 beelden’ en bij elk beeld een klein zinnetje ‘januari was de maand waarin…’ Ik was helemaal vergeten dat ik het aangemaakt had, maar vond het nog steeds een leuk idee. Alleen had ik het maar bijgehouden tot en met maart. Dus begon ik verder aan te vullen. En wauw, 2017 is nog niet om, maar ik kan nu al zeggen dat ik het best een ‘belangrijk’ jaar mag noemen: een huis gekocht, gerenoveerd, verhuisd, Thailand ontdekt, mijn thuis en vrienden in Spanje bezocht, een nieuwe job die internationaal georiënteerd is, binnenkort meter…

Wat zit ik me hier blind te staren op mijn jongleerkunsten… Ik ben trapezedanseres, tijgerbezweerder, circusdirecteur! Ik zie wat niet goed gaat, leg de lat ook hoog, voel me falen, terwijl ik mezelf toch ook wel wat schouderklopjes mag geven. Terwijl we met velen samen onszelf eigenlijk wel wat meer schouderklopjes zouden mogen geven. Komaan, doe maar…

Geplaatst in Tussen alle lachjes en gedagjes | Tags: , , , , , , , , , , , , | 1 reactie